Muggen zijn klotebeesten van de eerste categorie. Ze hebben totaal geen nut, doen niemand een plezier en van dat gezoem kun je helemaal gek worden. Ik heb last van de beestjes. Ik word er gek van, weliswaar niet van het gezoem, maar van het geprik. Kort na de beet heb je dan weer zo’n mooie bult op je lichaam, die vervolgens zo erg begint te jeuken (dat ‘afterbite’ niet echt meer helpt). De enige oplossing die ik dan in mijn korte gedachtegang kan bedenken is die gehele bult maar van het lichaam af te krabben. Mooie bloederige partij, mooie plek wat later een nieuw litteken als gevolg heeft. Kortom: muggen zijn klote beesten van de eerste categorie!

Volgens wikipedia (want we zijn natuurlijk goed geïnformeerd) is een mug een vliegend insect (goh!) uit de orde tweevleugeligen en de onderorde muggen (Nematocera). Sommige soorten lijken echter meer op een vlieg, een spin of een vlinder dan op een mug. Een mug is eenvoudig beschouwd een primitieve versie van een vlieg en heeft een klein, dun en fragiel lichaam, zes dunne pootjes, meestal twee veer-achtige antennes waarmee zeer goed geur waargenomen kan worden en een kleine kop met vaak zichtbare zuigsnuit. Er zijn wel soorten die wat groter worden maar deze hebben steeds een langwerpige bouw en meestal sprieterige poten. Sommige muggen echter, zoals de knutten, hebben een meer vlieg-achtige bouw, ze worden ook wel zandvliegen genoemd. Alle muggen hebben een zuigsnuit, maar verreweg de meeste soorten kunnen daar niet mee bijten. Ze leven van plantensappen als nectar en zijn vrij onopvallende insecten. De twee vleugels worden in rust achter de rug gevouwen en het achterste paar poten is bij veel soorten langer en steekt in rust naar achteren. Dit doet een mug om eventuele aanstormende vijanden waar te nemen; in plaats van deze te zien voelt de mug de luchtwervelingen met de achterpoten en vliegt snel weg bij gevaar (dat verklaart dus waarom ze altijd wegvliegen als ze probeert te meppen!).

Nu ik dat met u gedeeld heb, vermeld ik nogmaals dat muggen rotbeesten zijn van de eerste categorie. Zo was het gisteren weer raak. In een tijdsbestek van (ik gok) anderhalf uur ben ik 2x op mijn knie (had een korte broek aan) en 3 keer op mijn linkervoet (geen sokken aan) geprikt. Mijn voet ziet er nu dus uit als een ‘Grand Canyon’. Bulten afgewisseld met enorme kraters. De bulten op de knie waren gister echter nog niet echt aan’t jeuken, maar die zijn op dit moment ook helemaal afgesleten (via de binnenkant van de broekspijp) door kniebuigingen/handelingen.

Wel vreemd is het dat je ze niet hoort als je nog wakker bent, maar als je probeert te slapen hebben ze het hele drumorkest meegenomen om je te irriteren met dat gezoem om je heen. In het donker kun je ze nooit vinden, en als je het licht aan doet, verstoppen ze zich snel achter het gordijn. Vervolgens wordt het licht weer gedimd of uitgedaan waarna het gehele ritueel herstart. Kortom; wat een rotbeesten, ofwel en u voelt hem al vast aankomen; muggen zijn rotbeesten van de eerste categorie.

De eerste categorie rotbeesten zijn rotbeesten die totaal geen nut hebben op de planeet. Muggen dus. De tweede categorie rotbeesten zijn rotbeesten die iets nuttigs doen terwijl ze leven, zoals een strontvlieg. Naar mijn weten vreet die stront op. Gelukkig leven die beesten over het algemeen ook niet lang, want ze behoren natuurlijk nog tot de categorie van rotbeesten, laten we wel even eerlijk zijn.

Terug naar de mug (goh, dat rijmt).
Volgens Wikipedia zijn er heeeeel veeeeel soorten muggen, waaronder dansmuggen, steekmuggen, paddestoelmuggen, wintermuggen, steltmuggen, kriebelmuggen, rouwmuggen, langpootmuggen en galmuggen. Dansmuggen ‘dansen’ wanneer ze je geprikt hebben, steekmuggen zie geen steek voor hun ogen maar steken je wel, paddestoelmuggen prikken alleen kabouters die onder deze ‘shrooms’ wonen en wintermuggen zul je in de zomer niet tegenkomen. Steltmuggen hebben super lange poten, maar dat hebben langpootmuggen ook (wat is het verschil, iemand?). Kriebelmuggen krijg ik de kriebels en galmuggen spuwen hun gal! Al deze colere beesten vallen onder dezelfde rotzooi mijn inziens. Als ik ze ook tegenkom, zijn ze vervolgens ook altijd de pineut. Natuurlijk probeer ik ze niet op het midden van mijn mooie witte muren te spletten, maar uit de lucht te ‘knallen’.

Ik ben niet de enige die muggen geen warm hart (haha, woordgrapje!) toedraagt. Zo heeft Jochem Myer ook een mooi nummer gemaakt, een ode aan de rotbeesten van de eerste categorie. Klik op de link om het nummer te beluisteren. Zo hebben Jochem en ik wat gemeen, en ik stel voor dat de rest van de wereld er ook voor uit komt. Muggen, rotbeesten van de eerste categorie. Ik hoop ze later ooit opgezet in een dierentuin of museum te zien. Dan zal ik tegen mijn achterkleinkinderen ook zeggen: “Vroeger, toen deze beesten nog leefden, vroeger… vroeger hadden we hier toch zo’n last van!”, waarna ze me dan vermelden dat ik dit voor de zoveelste keer vermeld: Ja opa, nu weten we het wel!”

Rotmuggen…

Ik trek mijn boetekleed aan, want tja, ik heb gezondigd. Mijn geweten moet terugkeren naar de witte kleur van onschuld, van frisheid, van vrede. De zondiging is ongekend, en veel mensen hadden het niet verwacht. Zeker niet van mij!! Maar ik, ik heb gezondigd…

Ik zie de mensen me al nawijzen op straat. “Kijk, daar heb je ‘m!”, waarna ik vervolgens de rotte appels, peren, bananen, eieren en tomaten in ontvangst mag nemen op de meest onnatuurlijke manier. Ik zal het wel verdiend hebben, de manier waarop ik heb gezondigd – waarbij zondigen al een op zichzelf staan slecht iets is – is nou niet om over naar huis heen te schrijven. Maar goed, het blijft een zonde, goh wat zonde…

zonde
1. zon·de de; v(m) -s, -n iedere vrijwillige overtreding van goddelijke of morele wetten: (voor) zijn ~n boeten; het is (eeuwig) ~ (erg) jammer
2. zon·nen zonde, h gezond een zonnebad nemen

Mijn bericht aan u gaat over punt 1. Ik heb een vrijwillige overtreding gemaakt op het gebied van goddelijkheid of moraliteit; een overtreding op goddelijke of morele wetten. Hoe erg, hoe diep, hoe slecht, tja, ik heb gezondigd! Langzamerhand begint de tranen langs de wangen te bengelen om vervolgens via de mondhoeken te worden opgezogen naar binnen via de uiterst droge lippen. Ten tijde van de zondiging had ik, zo denk ik nu terug, een grote glimlach op het gelaat. Echter, de glimlach is geen glimlach meer, maar een kleine grimas. Rimpels vormen zich op mijn voorhoofd, terwijl m’n hoofd heen en weer schudt van de hoeveelheid zenuwprikkels. Kraaie(n)pootjes vormen zich aan de zijkant van mijn ogen, terwijl deze zich steeds verder dichtknijpen. Telkens maar weer die ene gedachte, ik heb gezondigd: “Wat zou men hierover denken, hoe zou men het vinden? Zal men mij voortaan met argwanend oog in de gaten houden, zullen ze mij nog wel vertrouwen?”

Ik kan het ook niet meer voor mij houden, maar dit gaf ik reeds aan in het begin van deze blog. Het moment supreme is dan ook bijna daar. De zonde zal worden verteld, waardoor het gelaat terugkeert in zijn oude staat; zonder rimpels, zonder grimas, zonder tranen, maar met een ontzettende glimlach van oor tot oor. De ziel zal van zwart weer wit worden, na een tocht door grijze mist. Mijn lichaam zal terugkeren tot rust, waarin een plaats is voor algehele vrede. Heerlijk om zo te denken, de zonde is bijna al weg…

“Wat was mijn zonde?”

Ik heb u, de lezer, misleid. Ik heb een gedachte in uw hoofd geprent dat ik een zonde zou hebben begaan, waarna ik de tekst zo heb uitgewijd dat u er langzaam gek van werd. De zonde leeft echter niet bij mij maar bij u. U ging er vanuit dat ik een zonde had gepleegd, nadat ik dat in onduidelijk woorden wilde verklaren. U overtreedt daar goddelijke en/of morele wetten. Gelooft u niet in de goedheid van de mens?

In ieder geval bedankt voor de appels en peren, er zaten nog een aantal goede bij.
De té rijpe heb ik weggedaan…

Starend naar de lucht,
‘s Avonds zo vol met sterren,
Overdag helemaal blauw
Een enkele zonnestraal penetreert het wolkendek.

In gedachten ben je bij me,
Open ogen…
Ik kijk, maar zie je niet.
Ik zie, ik voel, ik ruik,
maar jou niet.

In gedachten leef je voor altijd
In hart, in herinnering,
Open ogen…
Ik kijk maar zie je niet.
Ik zie, ik voel, ik ruik,
maar jou niet.

Neerslachtig,
‘s Avonds geen sterren meer,
Overdag grijs en grauw,
Maar die ene zonnestraal biedt hoop.

Ik lach,
Want ik weet:
In gedachten zie ik je,
En met open ogen,
Zie ik je ook.

Ik voel, ik ruik, ik zie
In mijn hart, voor altijd!

Ik kijk en zie je niet,
maar weet je wel te vinden.

In mijn gedachten,
In mijn hart,
Voor eeuwig en altijd!

ORANJE
Tijdens de wedstrijd zat ik de gehele eerste helft te vloeken tegen de televisie, terwijl mijn vriendin mij elke keer maande hiermee op te houden. Ik kon niet, het was slecht, het was intens, het was realiteit. In mijn gedachten spookten de beelden van vroeger. Ik herinner me (van beelden natuurlijk) de wedstrijden tegen Brazilië nog. WK 1974 Nederland – Brazilië 2-1 (goal o.a. van Cruyff), dat mondde uit in de finale tegen West Duitsland, die helaas verloren ging, dat terzijde. WK 1994, 20 jaar later, Nederland – Brazilië: 2-3. Na een achterstand van 0-2 kwam Nederland destijds terug naar 2-2, maar uiteindelijk schoot Branco toch via een vrije bal ons naar huis. Op het wereldkampioenschap in 1998 in Frankrijk werden we wederom uitgeschakeld door die irritante Brazilianen. Ronaldo scoorde 1-0, Kluivert 1-1. In de allerlaatste minuut zouden we nog een penalty moet hebben krijgen, daar Van Hooijdonk onderuit werd getrapt in de 16 van de Gouden Kanaries…

Nu bleek het weer die kant op de gaan. Al na 10 minuten stonden we achter! Robben was de ‘verdediger’ die op Robinho zou hebben moeten staan; de rechtsbuiten nota bene. Alstublieft zeg, wat een drama! Daarom was het alleen al gerechtvaardigd dat ik zat te vloeken en te tieren. M’n oranje shirt was ondertussen al helemaal doordrenkt met angst zweet. Het zal ons toch niet weer gebeuren? Ik legde uit dat Huntelaar er in moest, maar mijn vriendin gaf alleen aan dat Elia er in moest komen, want die hield alles wel breed…

Wat duurde die rust lang. Tom Egberts met de analyse van Henk ten Cate en Piet Visser (kom op, mag die man eens daarmee ophouden; is te oud en weet niet meer waar hij het over heeft!) tijdens de rust. Normaliter heb ik interesse hierin, maar nu werd ik er gek van. Constant die goal laten zien en constant de vermelding er bij: “Dit mag toch niet gebeuren?” Dat weten ze bij het Nederlands Elftal op dat moment ook wel! AAAAAAAAAAAAARGH!!!

Eindelijk was de rust voorbij, maar Bert (van Marwijk) had geen wissels gebracht. Die man is gek, dat zootje van de eerste helft moet in de tweede helft de klus klaren. Ik begon nog meer te zweten. De oranje kleur verdween zowat uit m’n shirt en er lag alleen nog een plasje oranje zweet op de marmeren vloer onder me, die langzamerhand verdween door de extreme hitte…

Gelukkig hebben we dan spelers in het Nederlands Elftal, die er voor blijven gaan als leeuwen. Ik noem een Nigel de Jong en een Marc van Bommel: twee klasbakken op het middenveld die het gehele toernooi als de sterren van de hemel spelen. Ik noem een Dirk Kuyt, die overigens eergisteren nog vermeldde dat Oranje 100% ging winnen van de Brazilianen. Kuyt: “We winnen, honderd procent zeker!” gevolgd door: “We zullen top moeten zijn. En dat zullen we zijn, omdat we ook mentaal harder geworden zijn. Dat komt nog eens bovenop de technische kwaliteiten die we hebben De collectieve kracht is enorm. Ik heb het idee dat alles hier in Zuid-Afrika bij elkaar komt.” De boodschappen van Kuyt zoemden door m’n hoofd. Hij heeft het beloofd, en ik heb gehoord dat wanneer Kuyt iets beloofd, hij er alles aan zal doen om ervoor te zorgen dat het nagekomen wordt. En natuurlijk noem ik een André Ooijer en Maarten Stekelenburg, gevolgd door een Arjen Robben en een Wesley Sneijder. Het hele team was top (afgezien Van Persie)!

Hoe de goals tot stand kwamen, getuigt van extreem gogme en extreme klasse. Bert van Marwijk heeft er een echt team van gesmeed. Het hele toernooi ziet het voetbal er wellicht niet uit, en is het niet om aan te zien, maar zolang we wereldkampioen worden maakt me dat geen hol uit.

De Oranje Leeuwen hebben de Gouden Kanaries getemd en afgeslacht, over de pijnbank gelegd, opgegeten en uitgespuugd. Die Brazilianen wisten niet wat ze overkwam tijdens de tweede helft en dat weten ze nu nog niet! Het zijn echter wel op-en-top sportmensen want elk geïnterviewde Braziliaan gaf aan dat het Nederlands Elftal beter was…

KONING LUIS
‘s Avonds had je dan de wedstrijd Uruguay tegen Ghana. Dan was ook een spektakel, vooral die aller-aller-aller-allerlaatste minuut waar Luis Suarez zich kroont tot koning van Uruguay. Met ‘de Hand van God’ redt hij een hele natie van een 2-1 achterstand in de laatste seconde van de tweede verlenging. Gevolg is wel een rode kaart en een penalty tegen, maar de penalty gaat via de lat over. Luis is geen Luis meer, maar Koning Luis… Koning Luis van Uruguay.

Suarez is er ‘helaas’ niet bij tegen Nederland, want ik had hem graag gezien in de wedstrijd. Van alles proberen en niets dat lukt. Nu moet hij vanaf de bank aanzien hoe het Nederlands Elftal als een diesel die langzaamaan op topsnelheid én topvorm komt over Uruguay heen walst. De overwinning tegen Brazilië moet wat dat betreft toch een enorme kick/boost hebben gegeven…

Nederland gaat naar de WK Finale, waar we Duitsland zullen ontmoeten. Het wordt 1-0 in de allerlaatste minuut via een buitenspelgoal van Klaas-Jan Huntelaar. Het wordt fantastisch, bijna net zo fantastisch als tegen Brazilië waar zelfs ik een traantje moest wegpinken naar de overwinning tegen die Gouden Kanaries…

Ik genoot. Ik droomde, ik fietste, mooie zonnige dag. Op de fiets naar daar, muziekje er bij en lekker meebrullen totaal uit de maat. Vogels vlogen over mij heen, totdat een grote brom, een grote knal. Geen ongeluk, maar een aards verschijnsel. Een lichtflits volgde, maar dat deerde mij niet. Totdat de hemel openbrak en het bikkelhard begon te regenen met egels. Opgekruld als een bolletje daalden zij in miljoenen aantallen neer op aarde. Waarschijnlijk een leuke grap van daarboven, want…

1) egels kunnen niet vliegen,
2) egels doen pijn als ze je raken met hun stekels en
3) zodra de egel met die valsnelheid de grond raakt, volgt een doffe knal, waarna de egel uiteenspat en slechts een rood plasje overblijft.

Wie gaat dat betalen? Blijkbaar kan de gemaakte schade (in België) tegenwoordig verhaald worden op het slachtoffer of dader zelf; zie Vrouw moet bloeden. Maar wie gaat dit dan betalen? Ik zeker niet, want ik moet allereerst die 100.000 stekels uit mijn lijf trekken. Die grapjas daarboven doet het zeker niet (als ‘ie daarboven bestaat, waar ik niet in geloof, atheïst pur sang zijnde), en de egels kunnen geen geld verdienen, die zijn hartstikke deaud!

Gelukkig wordt in na deze vreemde droom weer wakker en lig ik in mijn eigen bedje. Het enige wat ik er aan over gehouden heb, is een zere schouder…
Maar dat zou vast wel komen, omdat ik daar wat stekels ben vergeten weg te halen…

Ik leerde Hem kennen zo’n 7-8-9, misschien zelfs al wel 10, jaar geleden. Destijds leerde ik van mijn Meester, hoe het ging, hoe het moest, hoe het zou zijn en wat moest gebeuren. Toch heb ik Hem pas ontmoet nadat we zo’n 6 maand verder waren. Ik was toen al een echte man, wat Hij mij leerde, dat had ik al reeds overtroffen, maar dit vertelde ik niet aan Hem. Wat zou Hij wel niet doen, als Hij hier achter kwam. Een echte God zou straffen, en straffen zal hij. En hard zal Hij zijn furie over mij uitstorten, en wellicht het ergste, ik zou Hem nooit meer zien, horen of van Hem kunnen leren…

Hij leerde mij schieten, Hij leerde mij richten. Ik leerde Hem hoe met mensen om te gaan, hoe Hij socialer kon worden. Ik liet Hem kennismaken met mijn vriendengroep, een groep die Hij leerde kennen, waar Hij duidelijk invloed op heeft gehad. Het Oosten leerde het Westen kennen op een cruciaal ogenblik. Op de leeftijd van 17-18 waarin ieder van ons, de mens, groeit tot hetgeen hij of zij wil en kan. Zo ook ik, maar toen was ik al groter dan Hem, alleen wist hij het nog niet. Wel was Hij verder op bepaalde gebieden. Hij had meer gedaan, meer gedurfd en meer vernomen van hetgeen ons allen drijft (tot wanhoop?)…

Uiteindelijk leek het er op dat Hij toch een gewoon mens was. Hij bleek vol verhalen, vol liefde (die wellicht geen liefde kon worden genoemd), vol lust (dat bedoel ik) en Hij zou op dat moment voor een stelletje 12-jarige jongens die net om de hoek kwamen kijken een God kunnen zijn. Zoals ik ook ooit 6 maanden naar Hem heb gekeken. De man, het verhaal, de legende, Hij zou God zijn. Hij is God. Hij was God. Nu is hij God af, een gewoon mens. Sterfelijk…

Maar de verhalen, die bestaan nog. De verhalen dikwijls door Hem zelf de wereld ingebracht. Over dikke en dunne mensen, over mensen van een andere etniciteit, maar nog nooit over beide geslachten. Daar was Hij heel strict in, daar heb ik hem altijd voor geëerd, en dat doe ik nog steeds. Ja mensen, ik heb het over Hem, en met Hem zijn wij allemaal zo. Hij is echter degene die erover voor durft uit te komen, echt uit te komen. Hoe komen dat films anders op hun ideeën, Hij zorgt daarvoor!

Maar hij is dus God af. Geen God, maar een gewone man. Een man met ballen dat wel, enorme ballen die een enorme hoeveelheid aan materiaal met zich meedragen. Ik heb me wel eens bedacht dat het moeilijk zou zijn om er mee om te gaan, maar voor Hem lijkt het een eitje. Over eitjes gesproken, hoeveel zouden er al van bevrucht zijn. Dat zou wereldnieuws zijn! Een God die God af is, een legende met een heroïsch verhaal, die nageslacht krijgt. Zou de kleine net zoals Hem worden? Zou Hij Senior alles leren aan Hij Junior, of zal het in de genen zitten. Hebben Goden wel genen?

Ik blijf nog altijd met vragen zitten, want aan de ene kant wil ik Hem best eren! Maar aan de andere kant eer ik dan iets waar ik zelf niet voor sta. Wellicht is dat de cru-heid van het leven. Misschien moet ik Hem dat eens vragen…

Toch is Hij nog altijd mijn vriend, een zeer goede vriend. Hij deelt de verhalen met mij alsof ik zijn broer ben, soms vragend om goedkeuring. Daaraan kan ik ook zien dat Hij maar een mens, een man, een persoon, is. Hij die goedkeuring vraagt, kan toch immers geen God (meer) zijn? Een creatieveling met een initiatiefrijke potentie aan overdragen van materiaal. Alle soorten en maten, niets ontkomt Hem.

Niets ontkomt de wraak van God, niets ontmoet de liefde van God, niets ontkomt de lust van God. Maar Hij is maar een gewoon mens, dus vraag ik mij af, wat ontkomt Hem? Het antwoord blijkt simpel, één iemand. Ooit verloren, niet meer teruggevonden, waardoor hij een eeuwige marteling heeft te doorstaan. Een marteling die Hij deelt met anderen…

Hij is God, hij is God af, geen God.
Hij is God, maar mijn vriend is geen God.
Oh mijn God, God af.

Stom woord, God…
Mooi woord, vriend… met een hoofdletter V.

Ik hoop dat Hij doorgaat met zijn werk. Ooit wordt het echt een legendarisch verhaal, waar uiteindelijk een tragisch verhaal (of wellicht een comedy) over geschreven wordt… Ik ga het zien…

“I dream of Jean” heeft één van de bekendste getekende comic figuren (Wolverine, voor de mensen die ‘m niet kennen) van de Marvel Studios ooit gezegd. Ook een bekend Nederlands zanger, die eind 2009 het diepe dal heeft gezien genaamd crisis, had het over dromen: “Dromen zijn bedrog!”. Er is zelfs een film gemaakt met de titel: “I Dream of Jeannie” en komt uit 1965. Maar wat doen dromen nu echt met ons?

Dromen, dromen zorgen weliswaar voor een utopie. Een waarheid die niet uit komen zal. Toch bestaan er voorbeelden uit de geschiedenis, die er toe hebben geleid dat wat begon met een simpele droom, ooit, eindigde in een absolute waarheid. Neem Amerika, het land van onbegrensde mogelijkheden, maar tevens van de grootste verschillen sinds mensenheugenis…

De blanken en de donkergekleurden – slaven. Etnische, racistische verschillende die van vroeger uit, tot heel veel later zijn blijven bestaan. Denk aan het voorbeeld van de bus! Blanken voorin, “zwarten” achterin – helemaal achter het hekje, helemaal achterin! En er werd niet geconverseerd! Dat mocht niet…

Tot daar ineens een man, een donkere notabene, ineens een droom had, en hiervoor uiteindelijk de Nobelprijs heeft gekregen. Iedereen kent de zin “I’ve a dream!” van Martin Luther King. Mede door die uitspraak heb ik hoop dat mijn dromen ooit zullen uitkomen, want ook ik droom…

Daarnaast is een mooi voorbeeld te vinden in India, ooit kolonie van Groot Brittanië. Engeland regeerde over India met stricte hand.

Totdat Gandhi en zijn volgers zich gingen verzetten. Niet met geweld, maar met passiviteit! Een droom om onafhankelijk te worden gebruik van geweld.
Bekijk de foto, en zeg nou zelf… Op deze man kun je toch ook niet kwaad worden?

Verder nog Obama, de eerste zwarte president van Amerika. Wat zal hij vroeger gedroomd hebben? En ga zo maar door…

Punt is, zolang je durft te blijven dromen, zijn dromen geen bedrog.
DROOMZE!

Iedereen maakt in zijn of haar leven wel ooit gebruik van een hotel. Een (of enkele) heerlijke overnachting(en) in een plaats anders dan thuis. Vaak opgezocht op het Internet of via-via vernomen van kennissen of vrienden, welke hotels goed zijn en uiteindelijk de keuze hiervoor gemaakt te hebben.

Voor werk moeten mensen ook wel eens overnachten. Zo ook ik. De keer dat ik dit deed met een collega (andere kamers, don’t get any funny ideas!) hadden we beiden redelijk goede kamers, mijn collega zelfs eentje met bad in de badkamer. Bij mij was het slechts een ‘douchekamer’. In ieder geval hadden we een tweepersoonsbed!

Nu, anno 2010, heb ik gelegen in een kamer waar zelfs de huidige student (in de huidige crisis etc. etc.) nog niet op jaloers wordt. Ik geloof dat het nog geen 10 vierkante meter ruimte is. Het lijkt alsof je door de boekenkast loopt en een klein geheime kamertje ontdekt (met de nadruk op ‘klein’ en ‘kamertje’ a.u.b.!). En met ‘klein’, bedoel ik dan ook echt KLEIN! Geen tweepersoonsbed, maar een eenpersoons. Een kussen dat er op ligt, dat bijna de gehele sprei beslaat. Een bed, waar mijn voeten nog net binnen de boord blijven. Ik was al bang voor koude voeten. De waardeloze matras, evenals het gevoel dat je helemaal statisch wordt van de dekens en bedsprei combinatie (ofwhatever).

Maar goed, het betekent dan wel dat niet hoeft te worden opgestaan om 05.00 uur in de ochtend, als de ochtend nog nacht is. Been there, done that! Om vervolgens om half 6 het fietsje op te stappen, naar de stad te fietsen en uiteindelijk in de trein van 06.06 uur richting de plaats van bestemming te reizen. En we weten allemaal hoe “goed” (haha, sarcasme!) het openbaar vervoer is!

Maar goed, nu, nachtrust…
Of claustrofobie?
Ogen toe, nu, nachtrust…
Maar of deze kamer hier voor gaat zorgen?

Update:
Wakker geworden, rug is verrot, koppijn en echt lekker slapen is er niet bij.
Mocht je geïnteresseerd zijn in het Hotel om hetzelfde te ervaren, ga eens naar Hotel Apollo te Utrecht. WAAR-DE-LOOS…

Een tijd geleden waren we nog bezig, met schuren en andere niet-echt-geinige handelingen, om ons huis zo snel mogelijk bewoonbaar te maken. Nu zijn we alweer 3 maand verder en we mogen stellen dat het huis er (bijna) precies zo uit ziet, zoals wij dat zelf voor ogen hadden. Natuurlijk moet er nog een en ander gedaan worden, maar dat wordt doorgeschoven naar 2010 (of misschien wel 2011, haha!). Sommige dingen moesten echter nog gedaan worden voordat we 2010 betreden, de zogeheten eindejaarsklusjes. Klusjes die voor het einde van het jaar verricht moeten zijn. Dat zijn er echter niet veel!

Voor Mir betekende dat de plint aan de muur moest komen, terwijl de coax-kabel er achter verstopt lag. Zo gepiept, maar lange tijd geen zin in gehad. Dan nu maar even tijd voor gemaakt, want, voor je het weet, is 2010 al in je huis geslopen. Goed en wel, de coax-kabel ligt er achter en de plint aan de muur. De rommel is opgeruimd en voilá, zie onder het resultaat!

Daarnaast wil ik graag dat Herman eindelijk eens zou gaan hangen op de zolder, in plaats van zo lomp – alsof hij dronken en stoned was – tegen de muur aan te hangen. Zo heb ik Herman een keer gezien in Amsterdam, Leidsche Plein: dronken en stoned als een garnaal, kon niet meer recht vooruit lopen. Herman was echter geen moeilijke vent, want toen wij riepen: “Heey Herman!”, riep Herman vrolijk: “Heey jongens!” terug… Herman is daarom ook mee overgekomen vanuit de Kasbah. Nu heeft hij zijn eigen stekkie gevonden op zolder!

En zijn de eindejaarsklusjes lekker af…
Op naar 2010!

Verslaving: een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten. Het gedrag van de persoon is voornamelijk gericht op het verkrijgen en innemen van het middel, of het handelen naar de gewoonte, ten koste van de meeste andere activiteiten. Als het lichaam deze stof of gewoonte dan moet loslaten kunnen er ernstige ontwenningsverschijnselen optreden bij deze persoon…

“Het klinkt allemaal zo slecht wanneer de bovenstaande zinnen worden gelezen, maar als ik mij hier gewoon lekker bij voel dan?”, bedenk ik dan, vervolgt met: “En als ik hierdoor nu beter presteer?”

Gelukkig ben ik ook niet verslaafd. Haha, wat denken ze wel niet, wel niet, niet wel, wel niet. Ik, verslaafd, pffff! Hoe komen ze erbij? Net alsof ik het niet weet dat ik bepaalde gewoonten heb, die ik niet kan loslaten, maar dat maakt me niet verslaafd!

Zo check ik, als ik het huis verlaat, wel 3 x de voordeur of de haken er op zitten, check ik 4 x of de schuurdeur op slot zit en wel minstens 5 x of ik het afzuigapparaat voor de douche uitgezet heb en vervolgens de sleutel goed heb omgedraaid in het slot. Even voelen aan de deur, die zit dicht. Terug naar de fiets, terug naar de deur: “Mmm, ja, die zit nog steeds goed dicht!” Het is geen verslaving, het is een drang/dwangneurose… Soms heb je van die dingen. Ik voel daarom ook minstens 18 x of ik mijn mobiel, mijn portemonnee en mijn sleutels wel bij me heb, voordat ik de fiets op stap en wegtrap.

Ik een verslaving, echt niet. Behalve, tja, ik ben weer begonnen. Ik durf het haast niet te vermelden, en zeg het u dan ook beschaamd. Ik heb het welgeteld bijna 3 maand kunnen loslaten. Al in ieder geval langer dan de vorig keer; toen was het kort 2 maand. De tijdsperioden worden dus al langer! Er is dan ook nog hoop voor de toekomst. De éne keer een muziekie er bij, de andere keer in stilte. Dan met een bakkie chips, wat chocolade of gewoon een blikkie fris. Flesje bier, corona of desperado of een malibuutje. Hoe ik het doe, het blijft hetzelfde…

Verslaving:
1. slaaf van de ving,
2. vers,
3. ik ving de slaaf,
4. de gevangen slaaf,
5. de vers gevangen slaaf.
Mmm, waar komt dat woord toch oorspronkelijk vandaan? Het maakt ook niet uit, het is blijkbaar erg!

Tja, ik zie jullie lezen. Waar is die H.A.R.T. toch aan verslaafd dan?! De mensen die me kennen weten het wel, maar noemen het geen verslaving. Het is gewoon een lust én zo zie ik het ook. Verslaving is voor mietjes, ik kan stoppen als ik wil. Dat heb ik bewezen in het verleden en in het verleden bewezen dingen, gelden ook in de toekomst… toch?

Loesje moet je ook niet geloven, dat is ook een blonde doos met een IQ van 70!

Goed, ik ben verslaafd aan…

“Hé, wat zie ik daar?”
…
“Jij hier, jij ook?”
…
“Lullig…”

De groeten!