Hoofdstuk #2

Het is alweer een jaar of twee geleden dat hij nog samen was met haar. De reden dat hij doorgaat met zijn onderzoek is de belofte die hij aan zichzelf, vanwege haar, heeft gemaakt. Hij blijft zoeken totdat hij de oplossing heeft gevonden. Elke dag hinkt hij op twee gedachten bij het opstaan. De keuze tussen het wel en niet doorgaan met zoeken, wordt iedere dag lastiger te maken. Hij denkt weer terug aan die specifieke dag, dertien jaar geleden. Elke keer moet hij weer glimlachen als hij daar aan terug denkt.

Destijds liep hij op een mooie zonnige dag over de boulevard. Altijd hadden ze contact onderhouden met elkaar. Ze hadden nu een afspraak gemaakt om elkaar te ontmoeten op de pier. Hij was voor werk naar het buitenland geweest en had haar vermeld terug te zijn. Zij vond dat dit een goede reden was wat af te spreken. Naast het genieten van zijn ijsje, wat hij zojuist had gekocht bij een ijscokraampje, genoot hij van een stralende zon en de temperatuur van 25 graden. Hij stopte en keek over de zee uit. Hij draaide zich om en leunde tegen de reling, ondertussen nog steeds genietende van zijn ijsje. Hij moest opschieten want de temperatuur zorgde er voor dat het ijsje begon te smelten. Na een minuut of vijf had hij zijn ijsje op en draaide zich weer om met het gezicht richting de zee. In de verte zag hij een zwarte stip op het water, maar kon ondanks alle moeite niet gefocust krijgen. Hij verlegde zijn blik richting de pier waar hij haar zou ontmoeten. Hij had al een keer eerder afgesproken met haar bij de pier. Hij zag het destijds niet als een date, maar als een het weerzien met een jeugdvriendin, al hoopte hij al jaren dat er meer in had gezeten, als hij gedurfd had zijn gevoelens te tonen voor haar. Hij keek weer naar de zee, maar de zwarte punt op het water werd niet scherper.

Hij dacht terug aan vroeger. Ze hadden samen gedurende hun jeugd van alles meegemaakt. Samen hadden ze op de basisschool gezeten, samen gingen ze naar de middelbare school en ook studeerden ze in een gelijke periode. Ondanks het feit dat ze op de basisschool en de middelbare school altijd bij elkaar in de klas hadden gezeten en veel samen hadden ondernomen, had hij nooit iets ondernomen richting haar. In de tijd dat ze gingen studeren, zaten ze wel op dezelfde school, maar waren de studies verschillend. Toch verwaterde het contact niet en spraken ze gedurende de studie geregeld nog met elkaar af om wat te ondernemen. Na zijn studie besloot hij, vanwege de thuissituatie, om een jaar rond te reizen. Zij besloot na haar studie nog een studie te volgen, waardoor voor het eerst een periode aanbrak dat ze elkaar niet meer geregeld zagen. Hij had haar nog willen meevragen, maar hij dacht in haar ogen te zien dat ze dit toch niet had gewild. Gedurende de reis kwam hij erachter dat hij haar wel erg miste. Omdat hij niet altijd de tijd had of de moeite naam om iets te communiceren richting haar, gaf hij ook steeds minder gehoor aan zijn gevoelens voor haar. Daarbij vond hij om dit per mail te vertellen niet dé manier. Naarmate de tijd verstreek, werden de mailtjes korter. Van haar kant uit bevatten de mailtjes ook steeds minder informatie. Uiteindelijk bereikte alles een nulpunt, waarbij geen correspondentie meer plaatsvond.

Na anderhalf jaar rondgezworven te hebben, keerde hij terug en zocht hij weer contact met haar. Ze spraken af bij de pier op de boulevard, waar ze vroeger veel samen hadden beleefd. Hij had met zichzelf afgesproken dat hij zijn gevoelens voor haar nu eens ter sprake zou brengen. Ze kwam echter niet alleen, maar met haar huidige vriend. Het idee om haar te vertellen hoe hij daadwerkelijk voor haar voelde, viel in het water. Ondanks het feit dat hij haar vriend niet helemaal vertrouwde, hadden ze een gezellige dag met z’n drieën, maar ging hij toch met een onvoldaan gevoel naar huis. Het was toch niet zo gelopen zoals hij had gehoopt. Zij was gelukkig met haar vriend en daar kon hij niets aan doen. Daar wilde hij ook niets aan doen. Ze spraken nog wel geregeld af, maar nooit gaf hij aan haar meer te zien dan alleen een vriendin. Hij wilde zich niet mengen in hun relatie. Wederom verwaterde het contact, want hij had het gevoel dat haar vriend het niet leuk vond dat hij haar nog steeds zoveel zag. Hij trok zich terug uit haar leven.

Op een avond zat hij op zijn balkon te genieten van de rode gloed die de zon gaf bij het verdwijnen achter de verschillende gebouwen van de stad, tot hij een telefoontje kreeg. Het telefoonnummer dat werd getoond in zijn scherm kende hij niet. Toch nam hij op. In het gesprek werd duidelijk dat hij als contactpersoon was vermeld en werd hem gevraagd langs te kunnen komen in het ziekenhuis. Hij gaf aan dat hij er direct zou komen en snelde naar zijn auto. Met piepende banden scheurde hij weg. Binnen tien minuten liep hij het ziekenhuis binnen en gaf aan dat hij werd gebeld om meteen te komen. Kort daarna kwam een dokter op hem aflopen en vroeg hem te volgen. Hij werd geleid naar een kamer waar zij in bed lag. Haar gezicht zat onder het bloed en de dokter gaf aan dat ze een gebroken arm, drie gekneusde ribben en een lichte hersenschudding had. Daarnaast had ze over het hele lichaam krassen en schrammen. Middels een infuus hadden ze tot nu toe de ontzettende pijn bestreden. Vol ongeloof en met tranen in zijn ogen, keek hij neer op het bed. De mooie vrouw die ze ooit was, kon hij niet terugvinden in het hoopje mens dat daar lag. Hij hoorde het verhaal verder aan van de dokter buiten op de gang en keerde hierna terug in de kamer. Hij schoof een stoel richting het bed, pakte haar hand vast en gaf aan dat hij er was. Er kwam echter geen enkele reactie. De gehele nacht hij had zo bij haar gezeten, maar behalve het gepiep van de hartmonitor, was er geen enkel geluid te horen in het kamertje. Uiteindelijk was hij zelf ook in slaap gevallen in de stoel. ’s Ochtends was hij wakker geworden en op zoek gegaan naar koffie. Hij had gevraagd aan een zuster waar hij een koffiemachine kon vinden, waarna hij zichzelf een kopje koffie kocht. Met de koffie in hand, liep hij terug naar de kamer waar zij lag.

Bij het binnentreden van de kamer zag hij dat ze haar hoofd omdraaide richting het geluid van de deur. Ze keek hem recht aan en begon te huilen. Hij snelde naar haar toe en gaf aan dat alles goed kwam. Naarmate de dagen verstreken, werd de hoeveelheid bloed en blauwe plekken over de rest van het lichaam steeds minder. Hij zag de mooie vrouw langzamerhand weer terug komen. Ook zijn gevoelens voor haar keerden terug, maar hij vond het geen gepast moment dit haar te vertellen. Haar herstel was het enige wat telde. Hij probeerde uit te zoeken wat gebeurd was, maar telkens gaf zij aan hier niet over te willen praten. Uiteindelijk vertelde ze het toch. Haar ex-vriend had haar na een uit de hand gelopen ruzie mishandeld. Ondanks het feit dat ze terug probeerde te vechten, bleek hij te sterk en in een razernij ging hij door met het geweld op haar lichaam, tot ze smeekte hem te stoppen. Toen hij eenmaal klaar was, pakte hij zijn jas en verdween. Ze vertelde met haar laatste krachten het alarmnummer te hebben gebeld. Na een maand of twee werd ze ontslagen uit het ziekenhuis. Hij stelde voor haar mee te nemen naar zijn huis. Na een half jaar veelal met elkaar te hebben doorgebracht, groeide zijn gevoelens voor haar. Nog altijd durfde hij zijn gevoelens echter niet toe te geven. Hij kreeg een opdracht waarvoor hij wederom naar het buitenland moest voor drie jaar. Hij dacht dat zij, als zij gevoelens had voor hem, zou vragen te blijven. Ze deed dit echter niet, waardoor zijn keuze om te gaan snel gemaakt was.

Hij keerde na drie jaar terug en had haar in die tijd wederom gemist. Hij had wel andere vrouw ontmoet, maar niets kon tippen aan haar. De belofte die hij zich jaren geleden had gedaan, had hij zichzelf nu opgedrongen daadwerkelijk na te komen. Hij had haar meteen na de landing een sms gestuurd om te vertellen dat hij was geland. Kort daarna ontving hij ook een sms dat ze het fijn vond dat hij weer terug was. Nadat hij zijn koffers bij elkaar had gesprokkeld, begaf hij zich richting de taxi standplaats en liet zich naar huis rijden. Thuis nam hij een douche en dook tegelijk zijn bed in. De volgende morgen zou hij haar bellen om een afspraak te maken. Hij zou zijn belofte nakomen. De volgende ochtend wilde hij haar bellen, maar zij was hem voor. Ze stelde voor elkaar te zien bij de pier op de boulevard. Hij gaf aan hiermee eens te zijn. Ze spraken af de volgende dag, aan het eind van de ochtend, elkaar daar te ontmoeten…

Het eerste hoofdstuk gemist? Lees het hier terug!

Hoofdstuk #1

Hij trekt de deur achter zich dicht. Buiten regent het, waardoor zijn jas doorweekt is. In de smalle hal hangt hij zijn jas op aan de kapstok en pakt hij een van de handdoeken die op de trap liggen. Hij maakt zijn haren en gezicht droog en gooit de handdoek op de trap. Hij loopt richting de deur die de hal met de woonkamer verbindt en opent deze. Voordat hij zijn woonkamer binnenstapt, kijkt hij over zijn schouder om te controleren of hij zijn voordeur goed heeft gesloten. Hij draait zijn hoofd terug en stapt de woonkamer binnen. Het is een redelijk kleine ruimte van ongeveer vier bij vier meter. Voor de ramen hangen dikke gordijnen, waardoor geen enkel licht van buiten naar binnen kan schijnen. Hij is tegenwoordig graag alleen en het afschermen van de buitenwereld via de gordijnen, helpt hem daarbij. Vroeger was dat wel anders. In het midden van de kamer staat een comfortabele oude stoel met daarnaast een ouderwets rond tafeltje op drie poten. Linksachterin bevindt zich de deur richting de keuken en rechtsachterin in een hoek staat een televisie op de grond. De muur rechts is geheel bedekt met kartonbord. Verschillende krantenknipsels, volgeschreven kladblaadjes, notities en foto’s zijn opgehangen met verschillende kleuren punaises. De krantenknipsels zijn gemarkeerd met een gele postit, waarop een datum staat, en zijn met een blauw gekleurde punaise bevestigd aan het kartonbord. Kladblaadjes en notities hebben een rode punaise en foto’s zijn bevestigd met een gele punaise. Hij kijkt naar zijn muur en loopt langzaam naar de comfortabele stoel in het midden de ruimte.

Hij laat zich neerploffen in de stoel. Op het tafeltje voor hem staat een half lege fles whisky. Hij maakt de fles open en gooit de dop op de grond. Met zijn rechterhand pakt hij het glas dat naast de fles staat en met zijn linker de fles. Hij vult zijn een glas tot aan de rand met de vloeistof uit de fles. Hij zucht een keer diep, schudt zijn hoofd en drinkt het glas in een teug leeg. Dit ritueel wordt nog twee maal herhaald, waarna hij het glas nogmaals vult, maar de fles terug zet op het tafeltje. Hij laat zich naar achter zakken in de stoel. Met het glas nog in zijn rechterhand, draait hij zijn hoofd richting de muur. Na een vijftal minuten staat hij op, zet hij het glas op het tafeltje en loopt naar de muur. Uit zijn rechterzak haalt hij een verfrommeld papiertje en vouwt deze open. Hij pakt een paar rode punaises en drukt het papiertje onder de andere kladblaadjes en notities op het kartonbord. Hij draait zich om en zet zich weer neer in de stoel. Een zucht volgt.

Hij buigt voorover en doet zijn schoenen uit. Hij wil zijn voeten op het tafeltje leggen, maar moet hiervoor de stoel draaien of het tafeltje verplaatsen. Hij kiest voor het tweede en wil het ronde tafeltje optillen, maar bemerkt dat één van de drie poten bijna los hangt van het tafelblad. Hij kiest ervoor om het tafeltje over de vloer te schuiven. Hij schuift het tafeltje neer op de gewenste plek en probeert kort daarna zijn voeten op het tafeltje te leggen. Door het gewicht van zijn benen, knalt de losse poot van het tafeltje onder het tafelblad vandaan. Het tafeltje zakt in elkaar, waarbij het glas en de fles whiskey volgen. Na minder dan een seconde ligt alles op de grond. Hij moppert en buigt voorover naar de fles. Een diepe zucht volgt en hij zakt weer terug in zijn stoel. Hij kijkt nogmaals naar de fles en drinkt het laatste beetje van de whiskey op. Hij laat de fles uit zijn rechterhand op de grond vallen en schikt zich schuin in de stoel. Hij sluit zijn ogen en probeert wat te slapen…

Het volgende hoofdstuk is hier te lezen!

Ochtend
In het ochtendgloren,
is er niet veel dat mij kan bekoren.

Echter bij het zien van dat ene “plaatje”,
voel ik mij herboren.
En is er niets wat mij kan verstoren!

Middag
Met een grote glimlach,
beland ik vervolgens in de middag!

En gedurende de gehele dag,
kan ik genieten van het “plaatje” wat ik ‘s ochtends zag!

Ik wacht af,
tot de namiddag,
tot het moment dat ik weer haar zien mag!

Avond
Ik ben een bofkont!
Want in de avond,
wanneer ik terugkeer aan het thuisfront,
en terstond,
op mijn eigen grond…

Elke dag
Een glimlach!
Elke keer opnieuw,
de mooiste die ik ooit zag!

In de herfst is het altijd nat en koud,
In het land, waar ik van houd.
Altijd maar natgeregend,
Door het gure weer,
Via allerlei kronkelwegen,
Begeef ik keer op keer,
Op verafgelegen tussenwegen,
Door dit hondenweer.

In de winter is het ijskoud en altijd fris,
En als ik mij niet vergis,
Het meest gehate jaargetijde,
Wanneer die dikke laag witte sneeuw,
Zich over mijn land doet verspreiden.

In de lente is het altijd goed te doen,
Het zonnetje komt er aan,
Ook wel genoemd het tussenseizoen,
Vanwege het ultieme gevoel,
Niet te koud en niet te warm,
Emoties als een rollercoaster,
Melodieus door het strijdgewoel,
Op ieder zijn eigen ritmegevoel.

In de zomer is het altijd te warm en klam,
Geen wind, geen regen of juist teveel,
De temperatuur hoog, heel hoog,
Als een voortdurende hoogstaande waakvlam.
En grond gortdroog,
Maar…

Zonder enige oponthoud,
Ben ik zeer getrouw,
En met volle longinhoud,
Durf ik te stellen dat ik leef,
In het land waar ik van houd!

Oh boy, oh boy! 2011 is bijna afgelopen, maar gelukkig hebben we altijd de mogelijkheid om “even” terug te blikken op het afgelopen jaar. Een jaar waarin ik (en jij, dus wij!) veel dingen hebben gedaan, hetzij samen of alleen! Vele nieuwe dingen ondervonden, veel gebeurtenissen beleeft; zowel goed als minder goed (slecht komt niet in mijn vocabulair voor!). We leven nu nog in 2011, maar zijn slechts een paar uur verwijderd van een 2012! Volgens de Maya’s dan toch echt het laatste jaar, dat we ons laatste avontuur hebben beleefd op deze groene aardkloot. Echter is al dat doemdenken niet aan mij besteed! Bijgaand daarom een korte samenvatting van 2011; wat heeft er zich nu afgespeeld in MIJN belevingswereld. Het overzicht van de grote twee-nul-één-één!

In januari begon het jaar al fantastisch met oliebollen en de ring! Na een vraag is het antwoord bevestigend, waarna een proces van voorbereiding van start gaat. Natuurlijk hebben we eerst onze ouders het geweldige nieuws verteld… In sneltreinvaart gaan we door met februari, waarin onze tuinset wordt afgeleverd. In de stromende regen wordt het zware ding op zijn plek gezet, maar als de zon nu schijnt, weten waarvoor we het hebben gedaan! Het jaar kabbelt voort, en zo wordt er steeds meer geregeld (en is steeds meer geregeld) voor de bruiloft. De dag van ondertrouw is op 30 juni 2011 en de dag van de bruiloft is vastgezet op 23 september 2011. Ondertussen is ook een locatie gevonden, en uiteindelijk ook de setup van de dag! De families hebben van alles geregeld, en daarnaast hadden we een fantastische ceremoniemeester! Ook een dankwoord aan de getuigen natuurlijk, zonder hen kon het feest ook niet zijn zoals het uiteindelijk geworden is. Ook alle gasten, allen bedankt voor een onvergetelijke dag. Super!

Het jaar was zo voorbij! Gelukkig hebben we de foto’s nog!

Daarnaast hebben we natuurlijk nog een heleboel meer beleefd. Vorig jaar hadden we in augustus (2010) ook al zulk slecht weer dat de boel overstroomde in vele delen van de Slangenbeek. Zo is ook de boel overstroomd bij mijn schoonouders, waar zij dit jaar nog last van hadden. Uiteindelijk bleek toch dat de vloer veel te nat was, waardoor alles er uit moest. Ook hebben we in juni weer ‘mooi’ noodweer gehad. Uiteindelijk is alles goed gekomen!

En gelukkig hebben we nog de mogelijkheid gehad om even naar de eilanden te gaan: een weekendje naar Texel en een anderhalve week naar Gran Canaria. Heerlijk!

En dan te bedenken, dat dit allemaal is begonnen met een…

Op naar 2012!

Ik kijk, maar ik zie je niet.
Ik zie, ik voel, ik ruik, maar jou niet.

In gedachten leef je voor altijd.
In hart, in herinnering!
Met mijn ogen open, ik kijk maar zie je niet.

Starend naar de lucht,
‘s Avonds zo vol met sterren,
Overdag helemaal blauw
Een enkele zonnestraal penetreert het wolkendek.

In mijn gedachten leef je voor altijd,
In mijn hart, in mijn herinnering,
Ik zie, ik voel, ik ruik!

In gedachten ben je bij me,
Maar met mijn ogen open,
Kijk ik, maar zie je niet.

Neerslachtig word ik er van,
‘s Avonds geen sterren meer!
Overdag grijs en grauw,
Maar slechts één zonnestraal,
En zonnestraal, die biedt hoop!

Ik lach,
Want ik weet:
In gedachten zie ik je weer,
En zelfs met mijn ogen open,
Blijf je voor altijd bij me!

Want ik voel!
Ik ruik en zie!
In mijn hart, voor altijd!

En als ik langer moet kijken,
En zie je niet,
Uiteindelijk weet ik je wel te vinden.

In mijn gedachten,
In mijn hart,
Voor eeuwig en altijd!

It’s a fact, today hasn’t just been my day…