Ik leerde Hem kennen zo’n 7-8-9, misschien zelfs al wel 10, jaar geleden. Destijds leerde ik van mijn Meester, hoe het ging, hoe het moest, hoe het zou zijn en wat moest gebeuren. Toch heb ik Hem pas ontmoet nadat we zo’n 6 maand verder waren. Ik was toen al een echte man, wat Hij mij leerde, dat had ik al reeds overtroffen, maar dit vertelde ik niet aan Hem. Wat zou Hij wel niet doen, als Hij hier achter kwam. Een echte God zou straffen, en straffen zal hij. En hard zal Hij zijn furie over mij uitstorten, en wellicht het ergste, ik zou Hem nooit meer zien, horen of van Hem kunnen leren…

Hij leerde mij schieten, Hij leerde mij richten. Ik leerde Hem hoe met mensen om te gaan, hoe Hij socialer kon worden. Ik liet Hem kennismaken met mijn vriendengroep, een groep die Hij leerde kennen, waar Hij duidelijk invloed op heeft gehad. Het Oosten leerde het Westen kennen op een cruciaal ogenblik. Op de leeftijd van 17-18 waarin ieder van ons, de mens, groeit tot hetgeen hij of zij wil en kan. Zo ook ik, maar toen was ik al groter dan Hem, alleen wist hij het nog niet. Wel was Hij verder op bepaalde gebieden. Hij had meer gedaan, meer gedurfd en meer vernomen van hetgeen ons allen drijft (tot wanhoop?)…

Uiteindelijk leek het er op dat Hij toch een gewoon mens was. Hij bleek vol verhalen, vol liefde (die wellicht geen liefde kon worden genoemd), vol lust (dat bedoel ik) en Hij zou op dat moment voor een stelletje 12-jarige jongens die net om de hoek kwamen kijken een God kunnen zijn. Zoals ik ook ooit 6 maanden naar Hem heb gekeken. De man, het verhaal, de legende, Hij zou God zijn. Hij is God. Hij was God. Nu is hij God af, een gewoon mens. Sterfelijk…

Maar de verhalen, die bestaan nog. De verhalen dikwijls door Hem zelf de wereld ingebracht. Over dikke en dunne mensen, over mensen van een andere etniciteit, maar nog nooit over beide geslachten. Daar was Hij heel strict in, daar heb ik hem altijd voor geëerd, en dat doe ik nog steeds. Ja mensen, ik heb het over Hem, en met Hem zijn wij allemaal zo. Hij is echter degene die erover voor durft uit te komen, echt uit te komen. Hoe komen dat films anders op hun ideeën, Hij zorgt daarvoor!

Maar hij is dus God af. Geen God, maar een gewone man. Een man met ballen dat wel, enorme ballen die een enorme hoeveelheid aan materiaal met zich meedragen. Ik heb me wel eens bedacht dat het moeilijk zou zijn om er mee om te gaan, maar voor Hem lijkt het een eitje. Over eitjes gesproken, hoeveel zouden er al van bevrucht zijn. Dat zou wereldnieuws zijn! Een God die God af is, een legende met een heroïsch verhaal, die nageslacht krijgt. Zou de kleine net zoals Hem worden? Zou Hij Senior alles leren aan Hij Junior, of zal het in de genen zitten. Hebben Goden wel genen?

Ik blijf nog altijd met vragen zitten, want aan de ene kant wil ik Hem best eren! Maar aan de andere kant eer ik dan iets waar ik zelf niet voor sta. Wellicht is dat de cru-heid van het leven. Misschien moet ik Hem dat eens vragen…

Toch is Hij nog altijd mijn vriend, een zeer goede vriend. Hij deelt de verhalen met mij alsof ik zijn broer ben, soms vragend om goedkeuring. Daaraan kan ik ook zien dat Hij maar een mens, een man, een persoon, is. Hij die goedkeuring vraagt, kan toch immers geen God (meer) zijn? Een creatieveling met een initiatiefrijke potentie aan overdragen van materiaal. Alle soorten en maten, niets ontkomt Hem.

Niets ontkomt de wraak van God, niets ontmoet de liefde van God, niets ontkomt de lust van God. Maar Hij is maar een gewoon mens, dus vraag ik mij af, wat ontkomt Hem? Het antwoord blijkt simpel, één iemand. Ooit verloren, niet meer teruggevonden, waardoor hij een eeuwige marteling heeft te doorstaan. Een marteling die Hij deelt met anderen…

Hij is God, hij is God af, geen God.
Hij is God, maar mijn vriend is geen God.
Oh mijn God, God af.

Stom woord, God…
Mooi woord, vriend… met een hoofdletter V.

Ik hoop dat Hij doorgaat met zijn werk. Ooit wordt het echt een legendarisch verhaal, waar uiteindelijk een tragisch verhaal (of wellicht een comedy) over geschreven wordt… Ik ga het zien…

“I dream of Jean” heeft één van de bekendste getekende comic figuren (Wolverine, voor de mensen die ‘m niet kennen) van de Marvel Studios ooit gezegd. Ook een bekend Nederlands zanger, die eind 2009 het diepe dal heeft gezien genaamd crisis, had het over dromen: “Dromen zijn bedrog!”. Er is zelfs een film gemaakt met de titel: “I Dream of Jeannie” en komt uit 1965. Maar wat doen dromen nu echt met ons?

Dromen, dromen zorgen weliswaar voor een utopie. Een waarheid die niet uit komen zal. Toch bestaan er voorbeelden uit de geschiedenis, die er toe hebben geleid dat wat begon met een simpele droom, ooit, eindigde in een absolute waarheid. Neem Amerika, het land van onbegrensde mogelijkheden, maar tevens van de grootste verschillen sinds mensenheugenis…

De blanken en de donkergekleurden – slaven. Etnische, racistische verschillende die van vroeger uit, tot heel veel later zijn blijven bestaan. Denk aan het voorbeeld van de bus! Blanken voorin, “zwarten” achterin – helemaal achter het hekje, helemaal achterin! En er werd niet geconverseerd! Dat mocht niet…

Tot daar ineens een man, een donkere notabene, ineens een droom had, en hiervoor uiteindelijk de Nobelprijs heeft gekregen. Iedereen kent de zin “I’ve a dream!” van Martin Luther King. Mede door die uitspraak heb ik hoop dat mijn dromen ooit zullen uitkomen, want ook ik droom…

Daarnaast is een mooi voorbeeld te vinden in India, ooit kolonie van Groot Brittanië. Engeland regeerde over India met stricte hand.

Totdat Gandhi en zijn volgers zich gingen verzetten. Niet met geweld, maar met passiviteit! Een droom om onafhankelijk te worden gebruik van geweld.
Bekijk de foto, en zeg nou zelf… Op deze man kun je toch ook niet kwaad worden?

Verder nog Obama, de eerste zwarte president van Amerika. Wat zal hij vroeger gedroomd hebben? En ga zo maar door…

Punt is, zolang je durft te blijven dromen, zijn dromen geen bedrog.
DROOMZE!

Iedereen maakt in zijn of haar leven wel ooit gebruik van een hotel. Een (of enkele) heerlijke overnachting(en) in een plaats anders dan thuis. Vaak opgezocht op het Internet of via-via vernomen van kennissen of vrienden, welke hotels goed zijn en uiteindelijk de keuze hiervoor gemaakt te hebben.

Voor werk moeten mensen ook wel eens overnachten. Zo ook ik. De keer dat ik dit deed met een collega (andere kamers, don’t get any funny ideas!) hadden we beiden redelijk goede kamers, mijn collega zelfs eentje met bad in de badkamer. Bij mij was het slechts een ‘douchekamer’. In ieder geval hadden we een tweepersoonsbed!

Nu, anno 2010, heb ik gelegen in een kamer waar zelfs de huidige student (in de huidige crisis etc. etc.) nog niet op jaloers wordt. Ik geloof dat het nog geen 10 vierkante meter ruimte is. Het lijkt alsof je door de boekenkast loopt en een klein geheime kamertje ontdekt (met de nadruk op ‘klein’ en ‘kamertje’ a.u.b.!). En met ‘klein’, bedoel ik dan ook echt KLEIN! Geen tweepersoonsbed, maar een eenpersoons. Een kussen dat er op ligt, dat bijna de gehele sprei beslaat. Een bed, waar mijn voeten nog net binnen de boord blijven. Ik was al bang voor koude voeten. De waardeloze matras, evenals het gevoel dat je helemaal statisch wordt van de dekens en bedsprei combinatie (ofwhatever).

Maar goed, het betekent dan wel dat niet hoeft te worden opgestaan om 05.00 uur in de ochtend, als de ochtend nog nacht is. Been there, done that! Om vervolgens om half 6 het fietsje op te stappen, naar de stad te fietsen en uiteindelijk in de trein van 06.06 uur richting de plaats van bestemming te reizen. En we weten allemaal hoe “goed” (haha, sarcasme!) het openbaar vervoer is!

Maar goed, nu, nachtrust…
Of claustrofobie?
Ogen toe, nu, nachtrust…
Maar of deze kamer hier voor gaat zorgen?

Update:
Wakker geworden, rug is verrot, koppijn en echt lekker slapen is er niet bij.
Mocht je geïnteresseerd zijn in het Hotel om hetzelfde te ervaren, ga eens naar Hotel Apollo te Utrecht. WAAR-DE-LOOS…

Een tijd geleden waren we nog bezig, met schuren en andere niet-echt-geinige handelingen, om ons huis zo snel mogelijk bewoonbaar te maken. Nu zijn we alweer 3 maand verder en we mogen stellen dat het huis er (bijna) precies zo uit ziet, zoals wij dat zelf voor ogen hadden. Natuurlijk moet er nog een en ander gedaan worden, maar dat wordt doorgeschoven naar 2010 (of misschien wel 2011, haha!). Sommige dingen moesten echter nog gedaan worden voordat we 2010 betreden, de zogeheten eindejaarsklusjes. Klusjes die voor het einde van het jaar verricht moeten zijn. Dat zijn er echter niet veel!

Voor Mir betekende dat de plint aan de muur moest komen, terwijl de coax-kabel er achter verstopt lag. Zo gepiept, maar lange tijd geen zin in gehad. Dan nu maar even tijd voor gemaakt, want, voor je het weet, is 2010 al in je huis geslopen. Goed en wel, de coax-kabel ligt er achter en de plint aan de muur. De rommel is opgeruimd en voilá, zie onder het resultaat!

Daarnaast wil ik graag dat Herman eindelijk eens zou gaan hangen op de zolder, in plaats van zo lomp – alsof hij dronken en stoned was – tegen de muur aan te hangen. Zo heb ik Herman een keer gezien in Amsterdam, Leidsche Plein: dronken en stoned als een garnaal, kon niet meer recht vooruit lopen. Herman was echter geen moeilijke vent, want toen wij riepen: “Heey Herman!”, riep Herman vrolijk: “Heey jongens!” terug… Herman is daarom ook mee overgekomen vanuit de Kasbah. Nu heeft hij zijn eigen stekkie gevonden op zolder!

En zijn de eindejaarsklusjes lekker af…
Op naar 2010!

Verslaving: een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten. Het gedrag van de persoon is voornamelijk gericht op het verkrijgen en innemen van het middel, of het handelen naar de gewoonte, ten koste van de meeste andere activiteiten. Als het lichaam deze stof of gewoonte dan moet loslaten kunnen er ernstige ontwenningsverschijnselen optreden bij deze persoon…

“Het klinkt allemaal zo slecht wanneer de bovenstaande zinnen worden gelezen, maar als ik mij hier gewoon lekker bij voel dan?”, bedenk ik dan, vervolgt met: “En als ik hierdoor nu beter presteer?”

Gelukkig ben ik ook niet verslaafd. Haha, wat denken ze wel niet, wel niet, niet wel, wel niet. Ik, verslaafd, pffff! Hoe komen ze erbij? Net alsof ik het niet weet dat ik bepaalde gewoonten heb, die ik niet kan loslaten, maar dat maakt me niet verslaafd!

Zo check ik, als ik het huis verlaat, wel 3 x de voordeur of de haken er op zitten, check ik 4 x of de schuurdeur op slot zit en wel minstens 5 x of ik het afzuigapparaat voor de douche uitgezet heb en vervolgens de sleutel goed heb omgedraaid in het slot. Even voelen aan de deur, die zit dicht. Terug naar de fiets, terug naar de deur: “Mmm, ja, die zit nog steeds goed dicht!” Het is geen verslaving, het is een drang/dwangneurose… Soms heb je van die dingen. Ik voel daarom ook minstens 18 x of ik mijn mobiel, mijn portemonnee en mijn sleutels wel bij me heb, voordat ik de fiets op stap en wegtrap.

Ik een verslaving, echt niet. Behalve, tja, ik ben weer begonnen. Ik durf het haast niet te vermelden, en zeg het u dan ook beschaamd. Ik heb het welgeteld bijna 3 maand kunnen loslaten. Al in ieder geval langer dan de vorig keer; toen was het kort 2 maand. De tijdsperioden worden dus al langer! Er is dan ook nog hoop voor de toekomst. De éne keer een muziekie er bij, de andere keer in stilte. Dan met een bakkie chips, wat chocolade of gewoon een blikkie fris. Flesje bier, corona of desperado of een malibuutje. Hoe ik het doe, het blijft hetzelfde…

Verslaving:
1. slaaf van de ving,
2. vers,
3. ik ving de slaaf,
4. de gevangen slaaf,
5. de vers gevangen slaaf.
Mmm, waar komt dat woord toch oorspronkelijk vandaan? Het maakt ook niet uit, het is blijkbaar erg!

Tja, ik zie jullie lezen. Waar is die H.A.R.T. toch aan verslaafd dan?! De mensen die me kennen weten het wel, maar noemen het geen verslaving. Het is gewoon een lust én zo zie ik het ook. Verslaving is voor mietjes, ik kan stoppen als ik wil. Dat heb ik bewezen in het verleden en in het verleden bewezen dingen, gelden ook in de toekomst… toch?

Loesje moet je ook niet geloven, dat is ook een blonde doos met een IQ van 70!

Goed, ik ben verslaafd aan…

“Hé, wat zie ik daar?”
…
“Jij hier, jij ook?”
…
“Lullig…”

De groeten!

AMSTERDAM – Invoering van een downloadverbod vereist dat de overheid meekijkt op internet en is vanwege een te grote inbreuk op de privacy niet te handhaven. Dat zegt PvdA-Kamerlid Martijn van Dam in een vraaggesprek met NU.nl. door: Martin Kuiper, d.d. 18-12-2009

PvdA-Kamerlid Martijn van Dam roept de samenleving op een brede maatschappelijke discussie te voeren over welke vrijheid de burger moet hebben op het internet.
“Downloaden is niet te verbieden omdat het niet op een normale manier te handhaven is”, legt Van Dam uit.

“Je kunt het technisch op allerlei manieren omzeilen, waardoor aan het internetverkeer niet te zien is wat mensen precies downloaden en of het nou legaal is of niet legaal. Als je dus een verbod zou willen handhaven, moet je dat op de computer van mensen zelf doen. En zelfs dan moet je nog weten wie er achter de computer zit.”

Privacy
Van Dam vindt dan ook dat het handhaven van een downloadverbod veel te vergaande gevolgen heeft voor de privacy. Volgens hem zou het kabinet moeten concluderen dat een downloadverbod niet wenselijk is.

Het baart hem zorgen dat de privacygevolgen onderbelicht zijn gebleven in de discussie over een downloadverbod. “Ik vind het een vrij fundamentele kwestie die veel breder in de Nederlandse samenleving bediscussieerd moet worden. Het gaat om de vrijheid van burgers op internet. Wil je dat de overheid mee kan kijken in wat je doet op internet?”

Burgerrecht
Het is zorgelijk dat machtige lobbypartijen binnen de entertainmentindustrie leidend zijn in de discussie over downloaden, aldus Van Dam. Zo is hij geschrokken van het Franse en Britse besluit om mensen af te sluiten van internet bij herhaaldelijk illegaal downloaden.

“Als je mensen afsluit, ontneem je mensen een burgerrecht: namelijk het recht op informatie en het recht op toegang tot markten. Het is een digitaal huisarrest. In Nederland zou dat niet moet kunnen, maar eigenlijk in heel Europa niet. We delen toch dezelfde waarden over burger- en mensenrechten. Mensen moeten dus gewoon hun informatie kunnen krijgen.”

Verbod
In Nederland is downloaden van films en muziek voor niet-commercieel, persoonlijk gebruik niet verboden. Uploaden is wel strafbaar. In de meeste andere Europese landen is ook downloaden niet toegestaan. Het kabinet maakte eerder dit jaar bekend ook in Nederland een downloadverbod te willen invoeren, maar de Tweede Kamer moet zich over dat plan nog uitspreken.

In mei 2007 contracteerde Warner Bros de gebroeders Hughes om The Book of Eli, gebaseerd op een script van Gary Whitta, te regiseren. In september 2008 werd Denzel Washington gecontracteerd voor de hoofdrol. Gary Oldman werd eveneens gecontracteerd. Het daadwerkelijke filmen begon in februari 2009 in New Mexico. The Book of Eli, in de bios vanaf 15 januari 2010, is een post-apocalyptische verhaal, waarin een eenzame man zichzelf door Amerika vecht om een heilig boek te beschermen dat geheimen bezit om de mensheid te redden… 

Als de samenvatting van de film wordt gelezen, wordt tegelijk weer gedacht aan een episch verhaal waarin de held tot het uiterste wordt gedreven om dan uiteindelijk de mensheid te redden. Daarmee wordt deze film te kort gedaan. Echter, tegenwoordig, blijkt het in te zijn om films te maken met grote catastrofen op beeld vastgelegd, denk aan 2012, I Am Legend en Nine (9), etc. Maar ook in games is het geliefd om een wereld te generen die helemaal naar de kolere is.

Fallout 3 is zo’n game, en die komt verdacht dichtbij in het straatje van The Book of Eli. In Fallout 3 gaat het hoofdpersonage op zoek naar een manier om uiteindelijk de wereld (in een post-apocalyptische omgeving) ‘beter’ probeert te maken met een of ander apparaat waardoor het groen weer terug de wereld in komt. De film Nine (9) kent hetzelfde perspectief. Een professor bouwt een apparaat om de wereld beter te maken, maar wordt ingezet voor oorlog. Uiteindelijk zorgt de intelligentie van het apparaat voor een oorlog tussen mens en machine (goh, waar kennen we dit gegeven weer van?), waardoor de professor delen van zijn ziel ‘opslaat’ in (negen) kleine ventjes gemaakt van stof en touw. Uiteindelijk moeten deze tere zieltjes de wereld redden tegen de sluimerende machine…

Maar goed, terug naar The Book of Eli. De trailer is al fantastisch, en voor wie hem nog niet gezien heeft moet maar snel kijken op http://thebookofeli.warnerbros.com, http://apple.com/trailers of YouTube doorpluizen! Denzel Washington is met baard een echte motha-fucka á la Samuel L. Jackson in Pulp Fiction. Denzel is de ‘keeper’ van het boek dat de wereld moet redden, en iedereen die deze tracht te gappen, wordt aan gort gemept, gebeukt, gehakt of geschoten. Denzel, zo doet de trailer in ieder geval vermoeden, zit weer op zijn oude niveau van Training Day, waar hij ook een echte motha-fucka speelde. Nu blijkt hij alleen aan de ‘goede’ kant te zitten, maar hoe ‘goed’ die kant is, zien we dan vanaf 15 januari wel…

Elke dag fiets ik naar het werk, mits ik niet met de bus ga. Enkele jaren geleden had ik ooit een blogje geschreven over hoe “fantastisch” ik het altijd had in de bus. Fijn op tijd aanwezig, fijn op tijd aankomend op de plaats van bestemming, altijd rook het heerlijk fris – vooral wanneer de moesson in Nederland zijn natte druppels over het aardoppervlak spreidde. Ofwel: het sarcasme druipt er maar weer vanaf bij meneer ter Hart…

Maar goed, terug naar de fiets. In weer en wind (en dan heb ik altijd tegenwind, maakt niet uit welke kant ik op fiets!) fiets ik dus naar werk. De route is eigenlijk simpel. Fiets rechtdoor, sla rechts links rechts en weer rechtdoor. Vervolgens over de fietsbrug en dan alsmaar rechtdoor, dan een keer links, rechts, links, rechts en weer (u raadt het al) rechtdoor… Uiteindelijk word ik dan weer gedwongen om een rechts, links en rechts te doen en op het schoolplein terecht te komen.

Terwijl ik deze route fiets, kom ik altijd dezelfde personen tegen. Een man met snor die de meest ranzige roggels voor zich uit spuwt terwijl hij aan het hardlopen is. Je zou denken dat hij iets anders te doen heeft op de ochtend tussen 8.15 en 8.45 uur. Een ietwat ouder ogende man, die wel eens mijn fysiotherapeut back-in-the-days kon wezen, glimlacht ook altijd vrolijk terug. Zal ook wel denken: “Ken ik die gozer nou of niet? Zit me elke ochtend aan te staren!”

Echter de leukste persoon is een best forse negerin. Aan haar kun je ook tegelijk zien hoe warm het is. Is het niet zo koud, dan heeft ze slechts een “sjaal-muts” op. Het is een soort van sjaal die om haar hoofd is gewikkeld wat dus een muts moet voorstellen. Is het iets kouder, dan heeft ze naast deze sjaal-muts ook handschoentjes aan. Niet van die vrolijke roze (voor vrouwen of whatever) of echt sombere (gewoon weg zwart). Nee, deze mevrouw heeft zulke lelijke groenbruine klompenhandschoenen aan. Ze kijkt ook altijd moeilijk als ze fietst. Meestal kom ik haar op de fietsbrug tegen, fiets ik omlaag zij omhoog. Misschien ligt het daar aan?!

Maar nu zag ik haar een stuk verder, het was ijskoud. Naast de sjaal-muts, klompenhandschoenen had ze nog een of andere bivakmuts-achtig-iets op gedaan. Slechts een mond en ogen waren te zien. Het zag er niet uit. Ik moest van binnen zo hard lachen dat ik bijna de bocht vergat te nemen en zo het weiland in fietste. De tranen sprongen me uit de ogen, die daarna tegelijkertijd ook bevroren. Hoe dan ook, zelfs met dat ‘pak’ aan, moet ze het koud hebben gehad…

Ik ben dan ook altijd benieuwd wat ze de volgende dag heeft uitgevonden om de kou tegen te gaan, kan niet wachten tot morgen…

Goedenavond meneer…” klinkt er aan de andere kant van de lijn, zodra ik – met norse toon (want ze stoort me in Fallout 3) – mijn naam heb gezegd. Normaliter komt daarna dat befaamde zinnetje “Bel ik u gelegen, meneer?”, maar zelfs dat blijft uit deze keer.

Met een nog norsere toon (en ik ben dan al behoorlijk nors!) vraag ik waarvoor ze belt. Had ik beter niet kunnen doen, want voor je het weet, komt er een waterval aan gezeik, gezeur, geleuter en gebrabbel aan onzin uit de speaker van mijn telefoontje…Tegen die tijd ben ik het dan ook al vaak zat. Nu betrapte ik mijzelf er op dat ik geïrriteerd raakte, dus het gebrabbel was echt klinkklare onzin!

Maar goed, ze ging verder…
zij: “Goedenavond meneer, ik bel namens de Duitse Loterij waarvoor u samen met 5000 anderen genomineerd bent voor loten!”
ik: “Gratis?” (tja, Duitse loterij of niet, je blijft een Nederlander!)
zij: “U heeft een winkans van wel liefst 98% op een prijs, minimum van 125 euro en maximaal van zelfs 16.000.000 euro!” (jaja, lul er maar overheen dacht ik nog!)
ik: “Gratis!?” (vroeg ik nogmaals)
zij: “Het is van de Duitse staatsloterij en bent u dan geïnteresseerd in een paar loten?” (nu is de maat toch echt vol!”

ik: “Hoe komt u eigenlijk aan dit nummer?”
zij: “Ja, volgens onze data bronnen!”
ik: “En wat zijn deze data bronnen?”
zij: “Tja, daar kan ik niets over zeggen!”
ik: “Maar voordat u verder gaat, ik ben niet geïnteresseerd.” (haha, die zit!)
zij: “Maar kunt u dan nog aan de lijn blijven hangen?” (waarom zou ik in vredesnaam aan de lijn willen blijven hangen?)
ik: “Nee!” (zie bovenstaande tussen haakjes)
zij: “Mmm, een prettige dag dan verder meneer…”
ik: “Het is avond, maar bedankt! Toedels!” (ik was nors en gefrustreerd, dus gerechtvaardigd om zoiets te mogen zeggen! Mmmmkay!)

Maar goed, tegelijk naar WWW punt BEL ME NIET MEER punt NL gegaan en dat formuliertje tegelijk maar ingevuld. Stel je voor dat ik de volgende keer weer wordt gebeld en ik ben net bezig met iets heel ergs belangrijks, een teamspel bijvoorbeeld, en ik word gebeld. Tja, de gevolgen zullen niet meer te over zien zijn. Gelukkig regel ik dan in zulke gevallen snel dingen, zodat het niet weer gebeurd. Net als altijd, toch?

of niet…?

Het is gebeurd, c’est fini, afgelopen, fin, end, done. Op 25 oktober jl. heb ik dan voor eens en altijd de deuren van mijn oude huurwoning in de Kasbah achter mij dicht getrokken. Ik trek naar een groter, mooier, luxer en beter oord. Het project in Brussel is bijna geheel klaar, maar per volgend weekend al ‘pretty good’ bewoonbaar. Tenminste, dat hoop ik, want het begint nu langzamerhand wel echt te kriebelen…

De tijd vliegt snel, jaren zijn in een mum van tijd voorbij. Even knipperen met de ogen en het blijkt alweer 3,5 jaar geleden te zijn dat ik in de Kasbah trok. Nu dan, eind oktober, is dat feest ook alweer voorbij. Op naar Brussel, op naar de volgende levensfase en bijbehorende ervaringen…

Op 26 oktober, vandaag, heb ik ook de sleutels ingeleverd. De administratie richting de nuts-bedrijven zijn ook gedaan. Het kluswerk in Brussel is vervangen voor opbouwwerk. Nu begint de echte realisatie. En mooi, mooi dat het wordt…

De Kasbah zal straks niet meer dan een herinnering zijn, maar met die herinnering kan ik leven. En dan hebben we gelukkig altijd de foto’s nog!

[View with PicLens]

12►