Hoofdstuk #4

Van de glimlach is weinig over. Wakker worden in de harde realiteit is iets, wat hij het liefst zo lang mogelijk uitstelt. Hij strekt zich goed uit en wrijft de ‘slaap’ uit zijn ogen. Hij staat op en loopt naar de keuken. Hij opent de koelkast en moppert dat er wederom niet veel in staat. Hij vraagt zich elke keer weer af waarom hij er niet voor zorgt dat dit soort momenten niet worden herhaald. Hij baalt van zichzelf, maar schudt het gevoel meteen van zich af. Hij heeft betere dingen te doen. Hij pakt een melkpak uit de koelkast, draait zich om en opent een keukenkastje. Hij graait in het kastje, en pakt de eerste mok die hij voelt. Hij zet de mok op het aanrecht en opent het melkpak, waarbij een zure geur het pak ontsnapt. Meteen doet hij de dop weer op het pak en begint het pak te schudden. Omdat hij geen klotsend geluid hoort, gooit hij het pak met een boogje in de rechterhoek van het aanrecht. Hij mompelt tegen zichzelf dat hij het later wel zal opruimen. Vervolgens draait hij zich weer om richting de grote witte kast achter hem en pakt een ander melkpak. Hij bedenkt zich geen moment en schudt ook dit pak. Nu wordt wel een een klotsend geluid waargenomen, waarna een kleine glimlach volgt. De glimlach verdwijnt meteen als hij de dop opendraait van het melkpak door het gebruiken van verschillende spieren in het gezicht. Hij schenkt zijn molk vol met melk en zet het pak naast de mok. Hij pakt de mok vast en drinkt de mok in één teug leeg. Hij zet de mok weer neer en vult deze wederom tot de rand vol. Hij pakt de mok voorzichtig vast en neemt twee kleine slokjes, waarna hij zich met mok in de rechterhand de kamer terug in loopt. Hij zet zichzelf neer in de stoel en drinkt de mok leeg.

Na een moment van bezinning, staat hij op en loopt naar de muur, die gevuld is met het kartonbord. Met zijn mok nog steeds in zijn hand, bestudeert hij een vergrote pasfoto van een man. “Deze man”, zo zegt hij zachtjes tegen zichzelf, “zal mij vandaag wederom een stukje dichterbij brengen. Deze man”, mompelt hij verder, “gaat mij vandaag antwoorden geven op mijn vragen.” De rechterhoek van zijn mond plooit zich iets naar boven. Hij kijkt nog eens goed naar de foto om de opmerkelijkheden van het gezicht te analyseren. De foto toont geen opvallendheden, behalve het grote litteken. Het litteken is duidelijk aanwezig in het gezicht, waarvan het ene uiteinde loopt via de wenkbrauw over het ooglid langs het oog naar de rechterwang. Na een kwartier de foto te hebben bestudeerd, draait hij zich om en loopt via de stoel richting de keuken. In zijn loop grijpt hij de mok, die hij achterliet in de stoel, mee. Hij zet de mok neer op het aanrecht, schenkt hem nogmaals vol en draait de dop terug op het melkpak. Vervolgens zet hij het melkpak in de koelkast en drinkt zijn mok leeg voor een derde maal. Hij houdt de mok onder de kraan en vult hem met water en zet de mok terug op het aanrecht.

Hij draait zich weer om en loopt via de woonkamer naar de hal en neemt de trap naar boven. Nadat hij zich van zijn kleding heeft ontdaan, stapt hij onder de douche. Na een half uur te hebben genoten van het warme water, stapt hij de douche uit en droogt zich af. Hij wandelt naar een van de slaapkamers en rommelt wat in de kast. Hij pakt een vale blauwe spijkerbroek en gooit deze op het bed wat in de kamer staat. Vervolgens doorzoekt hij de bovenkant van de kast en vindt een zwarte t-shirt en gooit deze op het bed. Als laatste vindt hij een zwarte blouse en ook deze wordt neergegooid op het bed. Van onder uit de kast trekt hij een paar zwarte sokken en een boxershort. Hij trekt deze aan en vervolgens worden de kledingstukken, die zojuist op het bed waren gedeponeerd, achtereenvolgens aangetrokken. Hij bukt zich weer en schuift de onderste lade van de kast open. In de lade ligt een glock. Het 9mm pistool is één van de meest bekende handvuurwapens. Hij denkt terug aan zijn tijd in Amerika. Destijds heeft hij schietlessen genomen en een wapenvergunning gekregen. Zijn instructeur gaf hem tijdens de lessen aan te gaan voor een glock. Hij hoort de man nog praten: “Het vuurwapen is voor een groot deel uit kunststof vervaardigd, waardoor het licht is en gemakkelijk gehanteerd kan worden. Ook zorgt het kunststof er voor dat er weinig onderhoud moet worden verricht.” Een glimlach verschijnt op zijn gezicht en bedenkt dat hij dit de laatste tijd steeds vaker doet. Hij pakt de glock en legt deze op het bed. Daarna pakt hij de pistoolhouder en doet deze om, waardoor het pistool aan de rechterzij van hem komt te hangen. Nadat hij de pistoolhouder omgedaan heeft, bekijkt hij de lade nogmaals. Hij ziet nog twee magazijnen van 17 patronen en gooit deze naast het vuurwapen op het bed. Hij pakt de glock en haalt het magazijn er uit, ziet dat deze nog gevuld is en drukt deze weer terug. Hij stopt het vuurwapen in de houder en pakt de twee magazijnen in zijn achterste broekzak. Hij duwt de lade terug in de kast en loopt de slaapkamer uit…

Het vorige hoofdstuk gemist? Lees die hier terug!

In de omgeving,
Naast de boom waar onze namen in gekerfd zijn,
Staan wij te genieten van al het moois,
Plaats en tijd zijn op het perfecte moment gekozen,
Introductie van een rode gloed in de lucht,
Ritmisch daalt het gele geval achter de volgende bergtop,
Afscheid van de dag,
Tevens het verwelkomen van de nacht,
Ingewijd door de schemer,
Ervaren wij het mooiste moment van de dag.

Sinds mensenheugenis bestaat in de Eredivisie “De Klassieker”: de wedstrijd tussen Ajax en Feyenoord. Door de grote rivaliteit tussen beide clubs horen deze wedstrijden, ongeacht de stand op de ranglijst, tot belangrijkste van het jaar. Ergens in het begin van het eerste decennium van de jaren 2000, stonden twee personen tegenover elkaar in hun eigen “Klassieker”, waarin zij beurtelings de eer van hun favoriete clubs verdedigden in hun columns. Uiteindelijk waren deze columns een veel gelezen item op nu.nl. Helaas zijn ze nu gestopt met hun “Klassieker”, maar het idee maakt een doorstart in een nieuwe strijd. Echter zal de verbale strijd over PSV en Ajax, tussen Jasper “Jazz” van der Horst (PSV supporter) en Jeroen “Hart2k” ter Hart (Ajax supporter). Graag presenteren “Jazz” en “Hart2k” u dan ook: “Eredivisiestrijd”

Beste Jasper,

De wedstrijd stond gisteren in het teken van twee voetbalvrienden, Frank de Boer en Philip Cocu, tegenover elkaar met hun teams. De sportmedia was er maar al te druk mee. Wellicht toch een afleidingsmanoeuvre vanuit het PSV-kamp om aan te zwengelen. Dan zou het minder erg zijn als ze zouden verliezen. De wedstrijd ging, mijn inziens, meer over het feit wie er nu daadwerkelijk nog aanspraak mag maken om het meedoen van het kampioenschap. Na gisteren weten we het immers zeker, PSV wordt ook dit jaar wederom niet kampioen!

Speciaal voor de wedstrijd van gisteren, ben ik teruggegaan in de tijd. Ik kon mij nog herinneren dat PSV een ‘angstgegner’ was voor Ajax in de Arena. Echter was dat in de tijd van Van Nistelrooy, Gomez en Van Bommel, en spelen al een eeuwigheid niet meer bij PSV. PSV heeft ook geen spraakmakende spelers meer. Vergelijk Toivonen (overdreven Zweed) tegenover een Luc Nilis, een Matavz (hoe vaak heeft hij nu daadwerkelijk gescoord voor PSV?) en Kezman, en zo kunnen we uren doorgaan. Natuurlijk heeft Ajax hier ook last van, maar zoals gisteren bleek, kunnen de reserve spelers van Ajax zich meten met de A-selectie van PSV. Grappig, of dramatisch?

Onder Cocu heeft PSV welgeteld 2 sprankelende (eigenlijk viel dat ook wel weer mee!) wedstrijden gehad. Weet u ze nog? Heerenveen thuis (5-1) en Heerenveen thuis (3-1)! Nu blijkt het zo dat Heerenveen in geen enkele ‘top’ wedstrijd daadwerkelijk ‘top’ was (tegen de ‘top’ ploegen)…

PSV speelde mat, zonder geloof en durf, hetgeen ook opgevallen was door de analisten van Studie Voetbal. Dat kan een keer gebeuren, maar wat ik nog het meest erg vond, waren de woorden van Strootman tijdens een interview na de wedstrijd. Het liefst had hij iemand de tribune in geschopt door de opgebouwde frustratie. Dat Toivonen in de zomer ook vertrekt is duidelijk, getuige de verklaringen na de wedstrijd van Cocu en diezelfde Toivonen!

Natuurlijk kan ik zeggen dat ik hoop dat je cluppie het nog goed doet in het restant van de competitie, maar aan de andere kant zou ik het buitengewoon grappig, leuk en ook verdiend vinden als Heracles Almelo de beker zou winnen en FC Twente boven PSV zou eindigen in de competitie.

Oja, kort nog, die Aissati, moest die niet weg bij PSV destijds? Tja, hij moest ook weg bij Ajax, maar is het nu niet extreem wrang dat hij nu er voor heeft gezorgd dat PSV met de staart tussen de benen terug kon keren richting het zuiden?

Gegroet,
Jeroen

Sinds mensenheugenis bestaat in de Eredivisie “De Klassieker”: de wedstrijd tussen Ajax en Feyenoord. Door de grote rivaliteit tussen beide clubs horen deze wedstrijden, ongeacht de stand op de ranglijst, tot belangrijkste van het jaar. Ergens in het begin van het eerste decennium van de jaren 2000, stonden twee personen tegenover elkaar in hun eigen “Klassieker”, waarin zij beurtelings de eer van hun favoriete clubs verdedigden in hun columns. Uiteindelijk waren deze columns een veel gelezen item op nu.nl. Helaas zijn ze nu gestopt met hun “Klassieker”, maar het idee maakt een doorstart in een nieuwe strijd. Echter zal de verbale strijd over PSV en Ajax, tussen Jasper “Jazz” van der Horst (PSV supporter) en Jeroen “Hart2k” ter Hart (Ajax supporter). Graag presenteren “Jazz” en “Hart2k” u dan ook: “Eredivisiestrijd”

Beste Jeroen,

De wedstrijd van morgen staat in het teken van Frank de Boer en Phillip Cocu. Twee goede vrienden die samen op vakantie gaan, samen naar gaan kaarten en die samen Oranje trainden. De best voetballende verdediger versus de alleskunner op het middenveld. Twee totaal verschillende persoonlijkheden, maar met heel veel respect voor elkaar. En morgen staan ze voor het eerst tegenover elkaar als trainers.

Ajax komt net op het juiste moment voor PSV. Iedereen is fit en klaar om mee te spelen. Phillip heeft PSV weer aan het voetballen gekregen. De verdediging bestaat eindelijk weer uit 4 man nu Manolev eruit is en Matavz krijgt dankzij Lens, die weer speeltijd krijgt, eindelijk weer is een bal vanaf de zijkanten. Verder heeft Wijnaldum eindelijk een van zijn vele kansen benut verleden week thuis tegen Heerenveen, dus jullie zijn gewaarschuwd. En owja heb je de nieuwste hit uit het Phillips stadion al gehoord? “bier en Tyton tralalala, bier en Tyton tralalala” Wat een uitstraling vergeleken met die Zweedse grabbelaar en zelfs penalty’s haalt hij er makkelijk uit.

Jammer dat Ajax nog steeds met zijn B-voorhoede moet spelen. Van Ebicilio, Ozbilliz, Bulykin of Lukoki ligt PSV niet wakker. De enige voorhoedespeler van Ajax die niet geblesseerd is waar PSV wakker van ligt speelt morgen in London met de a1 van Ajax; Viktor Fischer. Wat is dat een geweldig talent, zet die volgende jaar in de spits en je bent van alle problemen af.

De geschiedenis leert dat Ajax het altijd lastig heeft met PSV thuis. Er staat me nog iets van bij dat het jaren geduurd heeft voor dat Ajax eindelijk is een keer in de Arena van PSV kon winnen. Bovendien heeft PSV onder Rutten geloof ik geen enkele topper gewonnen, wat de kans dat het nu lukt onder Cocu ineens veel groter maakt. Pure statistiek, mijn vriend.

Graag wil ik afsluiten met een tekst dat ik onlangs bij Twente tegen Schalke zag; “Fur immer freunde aber heute nicht”.

Houdoe!
Jasper

Sinds mensenheugenis bestaat in de Eredivisie “De Klassieker”: de wedstrijd tussen Ajax en Feyenoord. Door de grote rivaliteit tussen beide clubs horen deze wedstrijden, ongeacht de stand op de ranglijst, tot belangrijkste van het jaar. Ergens in het begin van het eerste decennium van de jaren 2000, stonden twee personen tegenover elkaar in hun eigen “Klassieker”, waarin zij beurtelings de eer van hun favoriete clubs verdedigden in hun columns. Uiteindelijk waren deze columns een veel gelezen item op nu.nl. Helaas zijn ze nu gestopt met hun “Klassieker”, maar het idee maakt een doorstart in een nieuwe strijd. Echter zal de verbale strijd over PSV en Ajax, tussen Jasper “Jazz” van der Horst (PSV supporter) en Jeroen “Hart2k” ter Hart (Ajax supporter). Graag presenteren “Jazz” en “Hart2k” u dan ook: “Eredivisiestrijd”

Beste Jasper,

In de vorige #Eredivisiestrijd geef je aan dat PSV de hofleverancier is van het beste voetballand ter wereld. Hoeveel van de spelers van het Nederlands Elftal hebben bij Ajax gespeeld, alvorens ze de stap maakten naar het buitenland? Of liever gezegd, hoeveel spelers hebben een Ajax-verleden, zijn gepokt en gemazeld bij Ajax alvorens ze tot uitzonderlijke klasse konden uitgroeien bij hun huidige club? In de vermoedelijke basisopstelling van het Nederlands Elftal (http://voetbalzone.nl/doc.asp?uid=146305) tel ik inderdaad 2 PSV-spelers, 1 ex-PSV’er, maar ik tel ook 1 Ajax-speler en 4 voormalig Ajacieden. Het is maar hoe je het wilt zien natuurlijk, maar de basis van het Nederlands elftal telt meer Ajax-harten dan PSV-pruttel…

Daarnaast was je stellig overtuigd dat Erik Pieters wel verkocht zou worden. Newcastle United zou wel even ongeveer 7.5 miljoen euro neertellen voor zo’n middelmatige linkerverdediger. Ze zijn in Newcastle eindelijk bij positieven gekomen en hebben de juiste beslissing gemaakt om het alsnog af te blazen. PSV met Pieters is namelijk minder sterk als PSV met Pieters! Ondertussen is Derijck er bij gekomen, maar die spits heb ik nog steeds niet gezien! Wat mij betreft kan Jantje Vertonghen per direct vertrekken, getuige het feit dat hij als aanvoerder niet het benul heeft om zo onkundig de bal te verliezen, waarna Vitesse via Boni en Buttner alsnog kan scoren. Ik vind Daley inderdaad een dramatische voetballer op linksachter, maar een prima vervanger op de plek in het centrum achterin.

Tegen VVV Venlo maakte Ajax inderdaad een misstapje, maar dat kan elke kampioen gebeuren. Blijkbaar rennen die spitsen tijdens de Ramadan harder zonder eten dan met, getuige het feit dat Musa tegen FC Twente ook makkelijk scoorde. Toen hij mocht eten en drinken was hij tegelijk niet meer zo goed! Ajax heeft die ontevreden uitslag tegen Vitesse uitstekend opgepakt: 4-1. Die Sigthórsson wordt steeds beter, wat een topspits! Boerrigter is nu al de verrassing van de competitie start. Ik ben blij dat De Boer die “Imbecillio” (lees: “Ebecillio”) op de bank laat plaatsnemen. Ik ben benieuwd met hoeveel 0 PSV over 2 weken wordt afgedroogd, wat dat betreft schat ik Heracles Almelo uit hoger in (met dat ku(ns)tgras!). Dat jij, net als velen, Janssen als een veelvraat afschilderd vind ik oneerlijk. Wel deel ik een beetje je mening dat hij op een betere manier kan worden gebruikt. Echter was het niet zo dat Anita de taken overnam van Janssen, maar Ajax ging anders spelen! De 4-3-3 werd iets losgelaten en Ajax ging over op een 3-4-3 systeem. Toen Janssen zich meer met aanvallen ging bemoeien, was hij ook tegelijk in staat om Ajax bij de hand te nemen. De 2-1 en 2-2 vielen kort na elkaar namelijk. Ik vind dan ook dat De Boer Janssen gewoon op linkshalf moet posteren, in plaats van een verdedigende rol op het middenveld.

Ik ben zelf ook geen grote fan van ‘Mickey’, maar hij lijkt er wel afgetraind uit te zien, net als Janssen overigens! Dat De Boer ‘Mickey’ opstelt, begrijp ik ook wel. We hebben geen goede (of betere) rechtsbuiten bij Ajax rondlopen. Daarnaast zorgt Sulejmani voor ontzettend veel dreiging en heeft intussen in 4 wedstrijden als 3 gescoord. Oja, nog even iets: welke club maakte in deze start van de competitie wederom de meeste doelpunten? Daarbij werden 10 van de 15 goals gemaakt door voorhoede spelers! Dat getuigt alleen al van een sterke voorhoede. We missen Suárez niet eens meer! PSV moet het doen met de grillen van een Mertens…

Aanstaande zondag moet PSV tegen VVV Venlo, we zullen zien hoe het PSV vergaat. Pas dan kun je echt zeggen of de stroefheid helemaal weg is. Voor je het weet, verliest PSV de wedstrijd en krijg je de witte zakdoekjes weer op de tribunes te zien! En dan helpt dat ‘succesje’ in de Europa League niet. De fraaie treffer van Lens vanaf de cornervlag met buitenkantje rechts heb ik nog even opgezocht op Youtube. Ook ik vind het een zeer fraaie goal. Het is echter wel zeer jammerlijk dat de keeper hem ZELF in de goal slaat in plaats van dat Lens het helemaal op eigen kracht doet…

De wereld verandert snel inderdaad. Eindhoven is na 1 weekend tegelijk niet meer de voetbalstad van Nederland. Die ligt op dit moment in het Oosten, op een paar puntjes gevolgd door het Westen. Zou het toeval zijn dat Enschede en Amsterdam op dezelfde horizontale lijn liggen?

Gegroet,
Jeroen

[ Dit is deel 5 in de reeks van Eredivisiestrijd! Deel 1 t/m 3 zijn verloren gegaan tijdens de 'big crash' van 2011 ]

Sinds mensenheugenis bestaat in de Eredivisie “De Klassieker”: de wedstrijd tussen Ajax en Feyenoord. Door de grote rivaliteit tussen beide clubs horen deze wedstrijden, ongeacht de stand op de ranglijst, tot belangrijkste van het jaar. Ergens in het begin van het eerste decennium van de jaren 2000, stonden twee personen tegenover elkaar in hun eigen “Klassieker”, waarin zij beurtelings de eer van hun favoriete clubs verdedigden in hun columns. Uiteindelijk waren deze columns een veel gelezen item op nu.nl. Helaas zijn ze nu gestopt met hun “Klassieker”, maar het idee maakt een doorstart in een nieuwe strijd. Echter zal de verbale strijd over PSV en Ajax, tussen Jasper “Jazz” van der Horst (PSV supporter) en Jeroen “Hart2k” ter Hart (Ajax supporter). Graag presenteren “Jazz” en “Hart2k” u dan ook: “Eredivisiestrijd”

Beste Jeroen,

Fred Rutten is een klasse acteur! Beetje de slome sul spelen voor de camera. Hij is Jose Mourinho maar dan omgekeerd. Wat Mourinho doet met arrogantie, doet Fredje Rutten met onzekerheid. Met zijn sullige praatjes voor de camera, is hij de ideale bliksemafleider voor zijn team. Voor de wedstrijd tegen ADO ook weer. Op de vraag waarom Tyton niet in de basis stond zei hij: ‘Ik wilde naast Derijck (voor slechts 7 ton opgehaald!) niet meteen nog een speler in mijn verdediging wisselen’ Hi-la-risch, die gespeelde behoudendheid!

Tiny Sanders is één van de betere directeuren die PSV ooit heeft gehad. Hij is eindelijk bezig de financiële puinzooi uit de periode van Harry van Raaij weg te werken. En hij doet dat ook nog is meestal buiten de schijnwerpers, in alle rust (Zo kan het ook, Joop!). Dat hij nu eindelijk een keer in de pers komt is alleen maar om de druk van het team weg te nemen nu de start van het seizoen niet helemaal soepel ging. Hij kan alleen helaas niet zo goed acteren als Rutten.
Na die stroeve start loopt het trouwens nu weer een stuk beter voor PSV. Mooie overwinningen op ADO en op SV Ried. Heb je de doelpunten gezien van die laatste wedstrijd? De fraaie treffer van Lens vanaf de cornervlag met buitenkantje rechts, ging heel de wereld over! Fred Rutten was eindelijk zo slim om Lens in de spits te zetten. En hierdoor is er ook meteen plek in het elftal voor één van de grootste talenten van PSV, Zakaria Labyad die weer herstelt is van een blessure. Wat een wedstrijd speelde hij! Een assist en een heel fraai doelpunt! Die jongen is pas 18! Heel de wedstrijd hing er een fantastisch sfeer in het stadion! Ik heb geen witte zakdoekjes gezien.

Oké, ADO en SV Ried zijn nog niet van het niveau AZ en RKC (Die absoluut niet gaan degraderen, zie de overwinning op Roda JC). SV Ried had nog niet eens een eigen clubkostuum, maar toch.. we zijn op de goede weg. Sterker nog, we zijn inmiddels hofleverancier van het Nederlands elftal! Hofleverancier van het beste voetballand te wereld (Volgens de FIFA-ranking)! Hoeveel Ajacieden zijn er eigenlijk geselecteerd voor Oranje?

Wat je zegt klopt helemaal; ‘Wat kan de wereld toch snel veranderen’ Zo ben je koploper en zo verspeel je 2 punten tegen het altijd lastige VVV Venlo. Wist je trouwens dat die spitsen van VVV allebei met de Ramadan meedoen en dus al dagen niks gegeten hadden. Misschien iets voor Janssen? Ajax ging pas weer beter spelen toen Anita erin kwam en de verdedigende taken van Janssen overnam. Ook was ‘Mickey’ (goeie bijnaam voor een voetballer) totaal onzichtbaar. Wat is dat toch met Miralem Sulejmani? ik snap dat jullie in Amsterdam erg blij zijn dat de linksbuiten van 16 miljoen na 3 jaar eindelijk weer fit is en af en toe een bal raakt, maar om hem nou bij elk balcontact toe te juichen of het Cruijff zelf is gaat mij een beetje ver. Maar misschien kan jij mij dat uitleggen?

Na het sluiten van de transfermarkt kan de wereld ook weer snel veranderen. Dan hebben wij een spits en een verdediger erbij en zijn we een onbetwiste kampioenskandidaat. En hebben we Newcastle United zo gek gekregen om 7,5 miljoen voor Erik Pieters te laten betalen. Hopelijk voor jullie speelt Jan Vertonghen dan nog bij Ajax. Want Daley Blind tegen Christiano Ronaldo lijkt mij niet zo’n goed idee. Hij heeft nu nog nachtmerries van Ahmed Musa.

Owja, heb je ook al gezien dat Eindhoven in de Jupiler League bovenaan staat.
Met hulp van een hoop (ex-) PSVers. Ik zeg Eindhoven de voetbalhoofdstad van Nederland!

Houdoe!
Jasper

[ Dit is deel 4 in de reeks van Eredivisiestrijd! Deel 1 t/m 3 zijn verloren gegaan tijdens de 'big crash' van 2011 ]

Hoofdstuk #3

En daar stond hij dan. Hij haalde zijn telefoon uit zijn rechterzak en keek welke tijd werd getoond op het kleine schermpje. Nog een paar minuten en dan was het moment daar dat hij de vrouw zag, waar hij al jarenlang van hield. Hij zou vandaag, op de pier, zijn gevoel niet meer onder stoelen of banken steken. Hij zou het haar vertellen, zo was zijn belofte aan zichzelf. Hij hoopte natuurlijk dat zij dezelfde gevoelens voor hem zou hebben, maar als dit niet zo was, wist hij het tenminste en kon hij door met zijn leven. De jaren in het buitenland hebben zijn liefde voor haar nooit doen wegebben. Hij keek nogmaals op zijn telefoon en stopte deze terug in zijn zak. Hij duwde zichzelf van de reling omhoog en liep verder richting de pier. Eenmaal aangekomen op de pier, zag hij haar al aan het eind staan. Ze had haar rug richting hem en genoot van het uitzicht over zee. Zijn hart bontste bij elke stap die hij dichterbij zette. Qua gevoel werd de temperatuur met elke stap ook hoger. Hij zuchtte, veegde het zweet van zijn voorhoofd en stapte door.

Eenmaal bij haar gekomen, tikte hij haar op de linkerschouder, waardoor ze omdraaide. Hij wilde haar een kus op de wang geven, gevolgd door nog 2. Ze pakte echter zijn hoofd vast en gaf hem een kus op de mond. Een knuffel was het gevolg hiervan, waarna ze nogmaals elkaar een kus gaven. Ze pakte zijn rechterhand met haar rechterhand en draaide zich weer om. Samen keken ze uit over de zee. Zo bleven ze een tijdje staan met beiden hun eigen herinnering aan vroeger. Ze lieten elkaar los en pakten vervolgens elkaars hand weer vast. Haar linkerhand vlocht zijn rechter. Samen liepen ze weg van de pier. Na een ontzettend gezellige middag te hebben beleefd, gingen ze ’s avonds uit eten op de boulevard. Onder het eten bespraken ze de belevenissen van vroeger die ze samen gedeeld hadden. Vervolgens kwamen de periodes aan bod die ze niet tezamen hadden meegemaakt. Hij vertelde in alle details wat hij beleefd had in het buitenland de afgelopen drie jaar. Zij vertelde wat zij allemaal gedaan had. Hij had zijn gevoel al meerdere keren op de avond willen uitspreken aan de tafel, maar telkens werden ze gestoord door een ober. Hij besloot te wachten en gunde zichzelf nog wat tijd om de juiste bewoording voor zijn gevoel te zoeken. In zijn hoofd wist hij wel wat hij voelde. Hoe hij het met de juiste woorden aan haar moest vertellen, zat hij nog over te twijfelen. Dat zijn moment vanavond nog kwam, was hij van overtuigd.

Hand in hand liepen ze, niet veel later, over de boulevard. Aangezien het een heldere nacht was, bood het maanlicht voldoende licht om genoeg te zien. De ondersteuning van het zachtgelige licht van de lantaarns die langs de boulevard gepositioneerd waren, gecombineerd met het blauwe van de maan gaven een prachtige sfeer. Na een tijd over de boulevard te hebben gewandeld, kon hij zich niet meer inhouden en stopte met lopen. Hij wilde het haar vertellen en hij zou het nu doen. Hij werd ondersteund door de romantische setting van de omgeving. Het klotsen van de zee op de achtergrond zorgde voor een fijne rust, hetgeen hij eerder op de dag toen hij haar zag op de pier niet als dusdanig had bemerkt, op het moment dat hij zijn gevoel wilde vermelden. Ze keek hem aan met een vragend gezicht. Ondanks het tekeer gaan van zijn hart en het zweet dat van zijn voorhoofd gutste, voelde hij zich vol zelfvertrouwen. In zijn hoofd had hij dit moment al zo vaak laten afspelen, waardoor het voor hem slechts een formaliteit was om zijn gevoel weer te geven. Hij pakte haar handen vast en op het moment dat hij zijn mond opendeed om zijn gevoelens te vertellen, kwamen de woorden er niet uit. Het vragende gezicht van haar veranderd naar eentje vol verbazing. Hij stampte met zijn linkervoet op de grond en kuchte een keer. Ze had in de gaten wat hij haar wilde vertellen en de verbazing trok weg. Ze begon te glimlachen en keek hem met dezelfde blik aan als ’s middags, vlak voor zij hem kuste. Hij glimlachte zenuwachtig terug en gaf zichzelf bloot. In geuren en kleuren gaf hij aan dat hij al jarenlang gevoelens had voor haar. Zelfs de jaren in het buitenland had hij haar gemist. Het zweet verdween van zijn hoofd en zijn hart werd rustig. De manier van vertellen werd ook kalm. Zij keek hem aan en trok zichzelf naar hem toe en kuste hem wederom. Ze stapte terug en gaf aan hetzelfde te voelen. Beiden hadden ze jarenlang dezelfde gevoelens voor elkaar, maar geen van twee sprak ze daadwerkelijk uit. Hij pakte haar hand vast en ze liepen verder, beiden met een glimlach van oor tot oor…

Hij werd wakker en was alleen. Zoals altijd beleefde hij dezelfde droom over en over. Dat was ook het enige dat hem hielp in het onderzoek. Hij keek weer naar zijn kartonbord aan de muur…

Het vorige hoofdstuk gemist? Lees die hier terug!
Het volgende hoofdstuk is hier te lezen!

Hoofdstuk #2

Het is alweer een jaar of twee geleden dat hij nog samen was met haar. De reden dat hij doorgaat met zijn onderzoek is de belofte die hij aan zichzelf, vanwege haar, heeft gemaakt. Hij blijft zoeken totdat hij de oplossing heeft gevonden. Elke dag hinkt hij op twee gedachten bij het opstaan. De keuze tussen het wel en niet doorgaan met zoeken, wordt iedere dag lastiger te maken. Hij denkt weer terug aan die specifieke dag, dertien jaar geleden. Elke keer moet hij weer glimlachen als hij daar aan terug denkt.

Destijds liep hij op een mooie zonnige dag over de boulevard. Altijd hadden ze contact onderhouden met elkaar. Ze hadden nu een afspraak gemaakt om elkaar te ontmoeten op de pier. Hij was voor werk naar het buitenland geweest en had haar vermeld terug te zijn. Zij vond dat dit een goede reden was wat af te spreken. Naast het genieten van zijn ijsje, wat hij zojuist had gekocht bij een ijscokraampje, genoot hij van een stralende zon en de temperatuur van 25 graden. Hij stopte en keek over de zee uit. Hij draaide zich om en leunde tegen de reling, ondertussen nog steeds genietende van zijn ijsje. Hij moest opschieten want de temperatuur zorgde er voor dat het ijsje begon te smelten. Na een minuut of vijf had hij zijn ijsje op en draaide zich weer om met het gezicht richting de zee. In de verte zag hij een zwarte stip op het water, maar kon ondanks alle moeite niet gefocust krijgen. Hij verlegde zijn blik richting de pier waar hij haar zou ontmoeten. Hij had al een keer eerder afgesproken met haar bij de pier. Hij zag het destijds niet als een date, maar als een het weerzien met een jeugdvriendin, al hoopte hij al jaren dat er meer in had gezeten, als hij gedurfd had zijn gevoelens te tonen voor haar. Hij keek weer naar de zee, maar de zwarte punt op het water werd niet scherper.

Hij dacht terug aan vroeger. Ze hadden samen gedurende hun jeugd van alles meegemaakt. Samen hadden ze op de basisschool gezeten, samen gingen ze naar de middelbare school en ook studeerden ze in een gelijke periode. Ondanks het feit dat ze op de basisschool en de middelbare school altijd bij elkaar in de klas hadden gezeten en veel samen hadden ondernomen, had hij nooit iets ondernomen richting haar. In de tijd dat ze gingen studeren, zaten ze wel op dezelfde school, maar waren de studies verschillend. Toch verwaterde het contact niet en spraken ze gedurende de studie geregeld nog met elkaar af om wat te ondernemen. Na zijn studie besloot hij, vanwege de thuissituatie, om een jaar rond te reizen. Zij besloot na haar studie nog een studie te volgen, waardoor voor het eerst een periode aanbrak dat ze elkaar niet meer geregeld zagen. Hij had haar nog willen meevragen, maar hij dacht in haar ogen te zien dat ze dit toch niet had gewild. Gedurende de reis kwam hij erachter dat hij haar wel erg miste. Omdat hij niet altijd de tijd had of de moeite naam om iets te communiceren richting haar, gaf hij ook steeds minder gehoor aan zijn gevoelens voor haar. Daarbij vond hij om dit per mail te vertellen niet dé manier. Naarmate de tijd verstreek, werden de mailtjes korter. Van haar kant uit bevatten de mailtjes ook steeds minder informatie. Uiteindelijk bereikte alles een nulpunt, waarbij geen correspondentie meer plaatsvond.

Na anderhalf jaar rondgezworven te hebben, keerde hij terug en zocht hij weer contact met haar. Ze spraken af bij de pier op de boulevard, waar ze vroeger veel samen hadden beleefd. Hij had met zichzelf afgesproken dat hij zijn gevoelens voor haar nu eens ter sprake zou brengen. Ze kwam echter niet alleen, maar met haar huidige vriend. Het idee om haar te vertellen hoe hij daadwerkelijk voor haar voelde, viel in het water. Ondanks het feit dat hij haar vriend niet helemaal vertrouwde, hadden ze een gezellige dag met z’n drieën, maar ging hij toch met een onvoldaan gevoel naar huis. Het was toch niet zo gelopen zoals hij had gehoopt. Zij was gelukkig met haar vriend en daar kon hij niets aan doen. Daar wilde hij ook niets aan doen. Ze spraken nog wel geregeld af, maar nooit gaf hij aan haar meer te zien dan alleen een vriendin. Hij wilde zich niet mengen in hun relatie. Wederom verwaterde het contact, want hij had het gevoel dat haar vriend het niet leuk vond dat hij haar nog steeds zoveel zag. Hij trok zich terug uit haar leven.

Op een avond zat hij op zijn balkon te genieten van de rode gloed die de zon gaf bij het verdwijnen achter de verschillende gebouwen van de stad, tot hij een telefoontje kreeg. Het telefoonnummer dat werd getoond in zijn scherm kende hij niet. Toch nam hij op. In het gesprek werd duidelijk dat hij als contactpersoon was vermeld en werd hem gevraagd langs te kunnen komen in het ziekenhuis. Hij gaf aan dat hij er direct zou komen en snelde naar zijn auto. Met piepende banden scheurde hij weg. Binnen tien minuten liep hij het ziekenhuis binnen en gaf aan dat hij werd gebeld om meteen te komen. Kort daarna kwam een dokter op hem aflopen en vroeg hem te volgen. Hij werd geleid naar een kamer waar zij in bed lag. Haar gezicht zat onder het bloed en de dokter gaf aan dat ze een gebroken arm, drie gekneusde ribben en een lichte hersenschudding had. Daarnaast had ze over het hele lichaam krassen en schrammen. Middels een infuus hadden ze tot nu toe de ontzettende pijn bestreden. Vol ongeloof en met tranen in zijn ogen, keek hij neer op het bed. De mooie vrouw die ze ooit was, kon hij niet terugvinden in het hoopje mens dat daar lag. Hij hoorde het verhaal verder aan van de dokter buiten op de gang en keerde hierna terug in de kamer. Hij schoof een stoel richting het bed, pakte haar hand vast en gaf aan dat hij er was. Er kwam echter geen enkele reactie. De gehele nacht hij had zo bij haar gezeten, maar behalve het gepiep van de hartmonitor, was er geen enkel geluid te horen in het kamertje. Uiteindelijk was hij zelf ook in slaap gevallen in de stoel. ’s Ochtends was hij wakker geworden en op zoek gegaan naar koffie. Hij had gevraagd aan een zuster waar hij een koffiemachine kon vinden, waarna hij zichzelf een kopje koffie kocht. Met de koffie in hand, liep hij terug naar de kamer waar zij lag.

Bij het binnentreden van de kamer zag hij dat ze haar hoofd omdraaide richting het geluid van de deur. Ze keek hem recht aan en begon te huilen. Hij snelde naar haar toe en gaf aan dat alles goed kwam. Naarmate de dagen verstreken, werd de hoeveelheid bloed en blauwe plekken over de rest van het lichaam steeds minder. Hij zag de mooie vrouw langzamerhand weer terug komen. Ook zijn gevoelens voor haar keerden terug, maar hij vond het geen gepast moment dit haar te vertellen. Haar herstel was het enige wat telde. Hij probeerde uit te zoeken wat gebeurd was, maar telkens gaf zij aan hier niet over te willen praten. Uiteindelijk vertelde ze het toch. Haar ex-vriend had haar na een uit de hand gelopen ruzie mishandeld. Ondanks het feit dat ze terug probeerde te vechten, bleek hij te sterk en in een razernij ging hij door met het geweld op haar lichaam, tot ze smeekte hem te stoppen. Toen hij eenmaal klaar was, pakte hij zijn jas en verdween. Ze vertelde met haar laatste krachten het alarmnummer te hebben gebeld. Na een maand of twee werd ze ontslagen uit het ziekenhuis. Hij stelde voor haar mee te nemen naar zijn huis. Na een half jaar veelal met elkaar te hebben doorgebracht, groeide zijn gevoelens voor haar. Nog altijd durfde hij zijn gevoelens echter niet toe te geven. Hij kreeg een opdracht waarvoor hij wederom naar het buitenland moest voor drie jaar. Hij dacht dat zij, als zij gevoelens had voor hem, zou vragen te blijven. Ze deed dit echter niet, waardoor zijn keuze om te gaan snel gemaakt was.

Hij keerde na drie jaar terug en had haar in die tijd wederom gemist. Hij had wel andere vrouw ontmoet, maar niets kon tippen aan haar. De belofte die hij zich jaren geleden had gedaan, had hij zichzelf nu opgedrongen daadwerkelijk na te komen. Hij had haar meteen na de landing een sms gestuurd om te vertellen dat hij was geland. Kort daarna ontving hij ook een sms dat ze het fijn vond dat hij weer terug was. Nadat hij zijn koffers bij elkaar had gesprokkeld, begaf hij zich richting de taxi standplaats en liet zich naar huis rijden. Thuis nam hij een douche en dook tegelijk zijn bed in. De volgende morgen zou hij haar bellen om een afspraak te maken. Hij zou zijn belofte nakomen. De volgende ochtend wilde hij haar bellen, maar zij was hem voor. Ze stelde voor elkaar te zien bij de pier op de boulevard. Hij gaf aan hiermee eens te zijn. Ze spraken af de volgende dag, aan het eind van de ochtend, elkaar daar te ontmoeten…

Het vorige hoofdstuk gemist? Lees die hier terug!
Het volgende hoofdstuk is hier te lezen!

Hoofdstuk #1

Hij trekt de deur achter zich dicht. Buiten regent het, waardoor zijn jas doorweekt is. In de smalle hal hangt hij zijn jas op aan de kapstok en pakt hij een van de handdoeken die op de trap liggen. Hij maakt zijn haren en gezicht droog en gooit de handdoek op de trap. Hij loopt richting de deur die de hal met de woonkamer verbindt en opent deze. Voordat hij zijn woonkamer binnenstapt, kijkt hij over zijn schouder om te controleren of hij zijn voordeur goed heeft gesloten. Hij draait zijn hoofd terug en stapt de woonkamer binnen. Het is een redelijk kleine ruimte van ongeveer vier bij vier meter. Voor de ramen hangen dikke gordijnen, waardoor geen enkel licht van buiten naar binnen kan schijnen. Hij is tegenwoordig graag alleen en het afschermen van de buitenwereld via de gordijnen, helpt hem daarbij. Vroeger was dat wel anders. In het midden van de kamer staat een comfortabele oude stoel met daarnaast een ouderwets rond tafeltje op drie poten. Linksachterin bevindt zich de deur richting de keuken en rechtsachterin in een hoek staat een televisie op de grond. De muur rechts is geheel bedekt met kartonbord. Verschillende krantenknipsels, volgeschreven kladblaadjes, notities en foto’s zijn opgehangen met verschillende kleuren punaises. De krantenknipsels zijn gemarkeerd met een gele postit, waarop een datum staat, en zijn met een blauw gekleurde punaise bevestigd aan het kartonbord. Kladblaadjes en notities hebben een rode punaise en foto’s zijn bevestigd met een gele punaise. Hij kijkt naar zijn muur en loopt langzaam naar de comfortabele stoel in het midden de ruimte.

Hij laat zich neerploffen in de stoel. Op het tafeltje voor hem staat een half lege fles whisky. Hij maakt de fles open en gooit de dop op de grond. Met zijn rechterhand pakt hij het glas dat naast de fles staat en met zijn linker de fles. Hij vult zijn een glas tot aan de rand met de vloeistof uit de fles. Hij zucht een keer diep, schudt zijn hoofd en drinkt het glas in een teug leeg. Dit ritueel wordt nog twee maal herhaald, waarna hij het glas nogmaals vult, maar de fles terug zet op het tafeltje. Hij laat zich naar achter zakken in de stoel. Met het glas nog in zijn rechterhand, draait hij zijn hoofd richting de muur. Na een vijftal minuten staat hij op, zet hij het glas op het tafeltje en loopt naar de muur. Uit zijn rechterzak haalt hij een verfrommeld papiertje en vouwt deze open. Hij pakt een paar rode punaises en drukt het papiertje onder de andere kladblaadjes en notities op het kartonbord. Hij draait zich om en zet zich weer neer in de stoel. Een zucht volgt.

Hij buigt voorover en doet zijn schoenen uit. Hij wil zijn voeten op het tafeltje leggen, maar moet hiervoor de stoel draaien of het tafeltje verplaatsen. Hij kiest voor het tweede en wil het ronde tafeltje optillen, maar bemerkt dat één van de drie poten bijna los hangt van het tafelblad. Hij kiest ervoor om het tafeltje over de vloer te schuiven. Hij schuift het tafeltje neer op de gewenste plek en probeert kort daarna zijn voeten op het tafeltje te leggen. Door het gewicht van zijn benen, knalt de losse poot van het tafeltje onder het tafelblad vandaan. Het tafeltje zakt in elkaar, waarbij het glas en de fles whiskey volgen. Na minder dan een seconde ligt alles op de grond. Hij moppert en buigt voorover naar de fles. Een diepe zucht volgt en hij zakt weer terug in zijn stoel. Hij kijkt nogmaals naar de fles en drinkt het laatste beetje van de whiskey op. Hij laat de fles uit zijn rechterhand op de grond vallen en schikt zich schuin in de stoel. Hij sluit zijn ogen en probeert wat te slapen…

Het volgende hoofdstuk is hier te lezen!

Ochtend
In het ochtendgloren,
is er niet veel dat mij kan bekoren.

Echter bij het zien van dat ene “plaatje”,
voel ik mij herboren.
En is er niets wat mij kan verstoren!

Middag
Met een grote glimlach,
beland ik vervolgens in de middag!

En gedurende de gehele dag,
kan ik genieten van het “plaatje” wat ik ‘s ochtends zag!

Ik wacht af,
tot de namiddag,
tot het moment dat ik weer haar zien mag!

Avond
Ik ben een bofkont!
Want in de avond,
wanneer ik terugkeer aan het thuisfront,
en terstond,
op mijn eigen grond…

Elke dag
Een glimlach!
Elke keer opnieuw,
de mooiste die ik ooit zag!